[:multum, non multa]

Ο ΧΩΡΟς ΕΓΓΡΑΦΗς χωρισμένος στα δύο: στο ηχομονωμένο δωμάτιο με το μικρόφωνο όπου  βρίσκεται ο Raoul_Penman με τα "χαρτάκια" του Γιώργου Πρεβεδουράκη (εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ)· και στο κουβούκλιο, με το διάφανο χώρισμα απ΄όπου τα θραύσματα του Ευγένιου Αρανίτση υπαγορεύουν, τον καθοδηγούν, ρυθμίζουν τα μηχανήματα, διακόπτουν είτε ξαναρχίζουν τη διαδικασία... Προσοχή: το ουσιώδες, εν προκειμένω, δεν είναι ο χώρος - που ενδεχομένως θ΄αλλάζει κατά περίπτωσιν· είναι η συνθήκη, η σχέση των δύο - που θα πρέπει να μεταφερθεί εν συνόλω, λεπτομερώς. Οι οδηγίες που δίνονται πότε - πότε - "παύση", (//), "διστάζει" κ.λ.π-, δεν άπτονται της ραδιοσκηνοθεσίας, αλλά είναι ουσιώδεις για τον ρυθμό· επομένως δεν τροποποιούνται, δεν παρακάμπτονται. Και η μόνη σκηνοθετική οδηγία που έχει νόημα να δοθεί είναι αρνητική: Να μην γίνουν εικόνες τα λόγια· δεν ξέρουμε π.χ. αν τη "θάλασσα" ο Ραούλ τη βλέπει, την ανακαλεί ή απλώς τη ζητάει· κ.ο.κ. - Multum, non multa, multum, non multa "πολύ, όχι πολλά", αυτός είναι ο παφλασμός των κουπιώνε μας μες στο νερό του ποιήματος aπόψε λίγο μετά τις 21:oo e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ 

 

 

 

[ραδιο΄φωνο μέσα στο ραδιόφωνο]

Egoshooting

Το μουρμουρητό των χρήσιμων
ηλιθίων στην τράπεζα, στο δωμάτιο του
ξενοδοχείου· οι αστικές νευρώσεις τους,
ο ισόβιος δονζουανισμός τους,
η πίστη τους στο τίποτα ως μέσο
αυτοβελτιστοποίησης. Ο φόνος είναι
για τους ανθρώπους ένα υπεράθλημα,
τους αρέσει να ξεκοιλιάζουν τους
ανταγωνιστές. Δημοσιονομική
εξυγίανση ονομάζεται η πιο φτηνή
μορφή κυριαρχίας, το κυνηγητό που
παίζουν τα παιδιά λέγεται ανταγωνισμός,
η αειφορία είναι ένα κράμα του χρόνου που
απομένει και της επίθεσης των eurofighters.
Βάλτε τη βαλβίδα εξάτμισης στον κώλο σας,
αφήστε την ψωλή σας να επιμηκυνθεί
μέχρι το φεγγάρι, ανατινάξτε το μυαλό σας
με το Know your enemy. Δεν χρειάζομαι
τις διαφημίσεις ούτε τις ειδήσεις, ζωντανά
από το κυβερνητικό μέγαρο. Δεν χρειάζομαι
κανένα κυβερνητικό μέγαρο. Δεν χρειάζεται
να δω το αίμα μου να χύνεται, για να βεβαιωθώ
ότι είμαι ζωντανός.  Είμαι
ζωντανός. Είμαι
ραδιόφωνο στο πατάρι και σε ψάχνω_

(το egoshooting είναι ποίημα του Kai pohl από τη συλλογή "σφηνάκια πανικού, λεκέδες από πίσσα", εκδόσεις ΤΕΦΛΟΝ)

(απαλλαγμένη απ΄τους δασμούς του τελωνείου aπόψε η ραδιοφωνική μεταφορά του blog "To Κουτσό" επιτρέπει στο Raoul _Penman ν΄ αποφασίσει ευθύς την πιο μεγάλη του πράξη. Σκορπίζει τα λαχεία του στους γαλαξίες και στο άπειρο και σε περιμένει να συντονιστείς λίγο μετά τις 21:oo e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ για να θυμηθείτε μαζί τον ήχο που κάνουν οι άνθρωποι όταν αγαπιούνται.))
 

[απ΄τη μηλιά κόβεται το μήλο κι απ΄το σημαίνον το σημαινόμενο]

 

 

Εδώ στο κτήμα Σουρλάγκα πρόσφυγες είχαμε να δούμε από τότε που ο Ετιέν ντε Κλουά μονομάχησε με τον ήλιο. Βήματα βήματα ανατέλλει το φεγγάρι ο ήλιος δύει. Αφέλεια, άγνοια, απειρία, αγνότης και στον ορίζοντα των γεγονότων είναι μόνιμα Ιούνιος - ο γενέθλιος Της μήνας. Και το φως, νεογέννητο, θα περπατάει στα τέσσερα. Κι εσύ θα πας στη Λευκωσία, την πόλη όπου οι κάτοικοι προφέρουν περισσότερες απαντήσεις παρά ερωτήσεις και θα επιστρέψεις αυθημερόν. Κι εγώ θα σου λέω "Αγάπη είσαι ένας τρελός εκτεθειμένος στο πράσινο υγρό κελάηδισμα της συγγνώμης, χέρια της καρδιάς, γρήγορο άλογο που τρ΄χει πιο γρήγορα απ΄τα χάδια." Και θα ρωτάς τι άλλο θα συμβεί όταν ανοίξουν στα δύο αδηφάγα τα πεζοδρόμια της Σκουφά κι αντικρίσεις στο Χάος παλιούς φίλους να κολυμπάνε στον ιδρώτα σου, τραγούδια που ξέφτισαν όπως τα πολυκαιρισμένα ρούχα, λειψές ανάσες ένα βήμα πριν το τέλος. Θα κοιτάς σαν κάτι ελάχιστο αυτό που είσαι - αυτό που ήσουν - αυτό που ποτέ δεν ήθελες να δεις - σαν είδωλο στο γυαλί. Και Κάτι θ΄ανάψει μια τεράστια φωτιά και θα μεταμορφώσει τα πάντα, κάνοντας Ένα τα πάντα, κάνοντας το ένα Ωκεανό. Και θα κολυμπάς μ΄όλους τους τρόπους και θα κοιτάς πέτρινα και θα θυμάσαι, θα θυμάσαι, θα θυμάσαι...

Γιατί αυτό το ελάχιστο έπρεπε να είναι ο Ωκεανός.

(aπόψε λίγο μετά τις εννιά ο Raoul_Penman αφημένος στο ρίγος της στιγμής περιφέρεται στους ίσκιους των συναισθημάτων άοπλος, χωρίς προθέσεις μέσα σε μια αγκαλιά από φως. (E)κπομπή αφιερωμένη σ΄ένα παιδί. Σ΄ένα παιδί που τήρησε το λόγο Του στο Θέλω_ e΄δώ:http://www.metadeftero.gr/)

[Μήπως οι πρόσφυγες είμαστε εμείς;]

(μια μέρα όλοι εμείς

 της ανεμελιάς διωγμένοι

 όλοι εμείς

 της ξέγνοιαστης ζωής φυγάδες

 θα επιστρέψουμε με τ' άρματα

και με τις λόγχες άνα χείρας

θα εισβάλλουμε στη θάλασσα με λύσσα

 

το σχέδιο καλά οργανωμένο

όλοι μας μια γροθιά

να της καρφώσουμε πολλάκις την καρδιά

-60 μίλια ναυτικά απ' την Ιθάκη-

 

κι όπως θα βουλιάζει απ' τις πληγές της

θα τραγουδάμε από πάνω με συγκίνηση

τον ύμνο της Ποιητικής Διεθνούς

μια αυτοσχέδια ωδή προς τους πνιγμένους

 _σαμψών ρακάς)

(στα νερά νερά νερά της μεσογείου ισχύει ότι καμία κτιστή συνείδηση δεν θα δει τον θεό στην ουσία του – λυπούμεθα. Τον βλέπει όμως στα κτίσματα και ειδικά σε ορισμένα που διασπούν την αμοιβαιότητα των στοιχείων αφυπνίζοντας την εξαίρεση. Aπόψε λίγο μετά τις 21: oo σπουδαστή των θραυσμάτων να προσέχεις το τί λες• το νερό σε ακούει ακούει και σε θυμάται: γι΄αυτό κι εκείνοι που έχουν μάθει και ξαναμάθει από τη θάλασσα - ο Ευγένιος Αρανίτσης, ο Σαμψών Ρακάς - θα σου πουν πως η μάθηση είναι μήτηρ επαναλήψεως, επανάληψη και κύμα ας θεωρούνται συνώνυμα. Αν κοιτάξεις βαθιά στο μάτι του κύματος (ο Raoul_Penman κοίταξε), βλέπεις σκηνές απ΄την παιδική ηλικία των ναυαγών βλέπεις,  βλέπεις τα περιζήτητα αντικείμενα του αιτήματος αναγνώρισης και αγάπης. Η παρήχηση του κύματος, παίρνει τότε το θάρρος να φτάσει μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών σου με τη μορφή της επιστροφής• η ίδια η θάλασσα γίνεται έτσι μια προφητεία που επαληθεύεται δίχως να έχει διατυπωθεί από κανέναν.
Απόψε e'δώ: http://www.metadeftero.gr/   ρέουν συρρέουν οι μάρτυρες και το κύμα  κύμα_




 

«Η ρήξη με τη συνέχεια της κυριαρχίας/ θα πρέπει να είναι ρήξη με/ τη γλώσσα της».

¨
Να χαζεύεις σαν ζώο τα σύννεφα, να μην νιώθεις σε καμία γλώσσα σαν το σπίτι σου. Είναι τρελό; To λένε και το κάνουν εδώ και καιρό «κάποιοι» (απ΄τους ανύπαρκτους). Κι αν έτσι φαίνεται, αν το ν΄αναποδογυρίζει η τάξη μας το διανοητικό και ιδεολογικό τραπέζι που τόσο καλά έχουν στρώσει τ΄αφεντικά για πάρτη τους είναι "τρελό", είναι σίγουρα η μόνη έντιμη τρέλα των καιρών! Η ρήξη με τη συνέχεια της κυριαρχίας/ θα πρέπει να είναι ρήξη με/ τη γλώσσα της. Απέναντι αυτοί σαν τάξη, από ...εδώ εμείς σαν τάξη. Στη μέση γκρεμός, κενό, τίποτα. Αυτό. Η απόδειξη της ύπαρξης μας. Τοις μετρητοίς. (Ο) Raoul_Penman aπόψε άλλοτε σαν Κάι Πολ /άλλοτε σαν Ευγένιος Αρανίτσης κι άλλοτε σαν Σαμψών Ρακάς στέκεται στη μέση του τοπίου και βλέπει - ονειρεύεται πως όλα στέκονται μαζί του σ΄έναν ιστό αράχνης φτιαγμένο από κλωστές νοήματος: Θ'άχνη, Κ ο ι ν α ι σ θ η σ ί α ή βόλτα στον Κήπο Με Τις Αυταπάτες; O ουρανίσκος, ας μαρτυρήσει. Λίγο μετά τις 21:oo e΄δώ στο αυτοδιαχειριζόμενο http://www.metadeftero.gr/ η ποινή είναι επιβεβλημένη:
Όποιος ελέγχει τις φυλλωσιές αυτός ελέγχει την ιστορία_

 

[το θαύμα κρύβεται μέσα στο θραύσμα]

 

Ούτις θα πει Κανένας. Έτσι συστήθηκε ο Οδυσσέας στον Κύκλωπα για να γλιτώσει το τομάρι του. Και γλίτωσε. Θαρρείς πως η ύπαρξή μας δικαιώνεται στην απουσία της. Θαρρείς πως ο εαυτός μας ανατέλλει στη σκοτεινιά του. Κι αφού όλα φαίνονται ποιος ο λόγος να κοιτάμε; Ιδού λοιπόν το επίδικο ερώτημα: ποια παράσταση δε γελοιοποιήθηκε στα μάτια της πρόβας της;

***

Ο πρωταρχικός πυρήνας της κατάθεσης που πρόκειται σήμερα να αντικρίσεις λογοδοτεί στην επιστημονική Θεωρία της Γαίας, σύμφωνα με την οποία ο πλανήτης συμπεριφέρεται ακριβώς όπως ένας ζωντανός οργανισμός. Για την ακρίβεια ως ένας υπεροργανισμός που έχει την ικανότητα να ρυθμίζεται μόνος του χημικά και ατμοσφαιρικά με ανάλογο τρόπο που όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί

ρυθμίζουν τις ζωτικές τους λειτουργίες.

***

Τόσο η παράσταση όσο και η aποψινή eκπομπή του Raoul_Penman λειτουργούν ως ένα πρώτο

αμφίπλευρο προγύμνασμα που φτυαρίζει το έδαφος για την έκδοση του μακροσκελούς ποιητικού βιβλίου του Σαμσών Ρακά, «Ούτις» που θα λάβει χώρα το χειμώνα του
2016/17.
΄περισσότερα ίνφο παράστασης e΄δώ: http://ypokeimeno.com/

Δε στέριωσε η θρησκεία. H Βίβλος κρύβει έρωτα κακό, το Κοράνι, ιερό μαζοχισμό κι ο άνθρωπος, ένα κτήνος με λυρισμό. Γιατί αυτό αποτελεί μετάδοση βαθιά·Υπάρχει μια πίστη που μας ορίζει άφαντα, υπάρχει μια πίστη που για χάρη μας δεν απαντά. Γιατί πίστη είναι τι; η αναζήτηση της πίστης που δεν αποκαλύπτεται. (a)πόψε το φύλλο αγκαλιάζει γλυκά τη πέτρα. Η αλήθεια ξεσπάει. Το παρελθόν προπορεύεται.(Ο) Raoul _Penman δεν έχει άλλη επιλογή. Λαμβάνει τη στάση του τετράποδου και το πλάσμα αυτό το oνομάζει Oύτις_λίγο μετά τις 21:oo η απορρόφηση στο θέμα της αγάπης οδηγεί σε έκσταση e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

  

[:θυμήσου κάτι αν)έφικτο]

Μακάρια η γυναίκα που τα χείλη της τα έσκασε το κρύο,
γιατί αυτή θα μας πει πώς γεννιέται το φιλί.
Μακάριος ο άντρας που δουλεύει στα ναυπηγεία,
γιατί αυτός θα μας κληροδοτήσει τις θάλασσες,
γιατί αυτός θα μας πει παραμύθια για τις τρικυμίες.
Μακάρια αυτή που δεν κουβαλάει βαλίτσες,
γιατί αυτή θα μας κρατήσει απ’ το χέρι.
Μακάριος αυτός που έπεσε γιατί σκόνταψε σε μια πέτρα,
αυτή που σκουπίζει τα δάκρυά της μέσα στο πλήθος,
αυτός που έκοψε ένα δάχτυλο στη μηχανή,
γιατί αυτές θα μας φέρουν νερό και κρασί.
Μακάριος ο φούρναρης, μακάρια η μαγείρισσα,
γιατί αυτές θα ταΐσουν τα παιδιά μας.
Μακάρια η μοδίστρα, μακάρια η ράφτρα
γιατί αυτές θα ζεστάνουν τα κορμιά μας.
Μακάρια η κλέφτρα, μακάριος ο ληστής,
γιατί αυτές θα μοιράσουν δίκαια τον χρόνο.
Μακάρια η γυναίκα που κάνει ορθογραφικά λάθη,
γιατί αυτή θα επινοήσει τη νέα γραμματική.
Μακάρια η ποιήτρια που διαβάζει Καίσαρα Βαλιέχο,
γιατί αυτή θα γράψει ανθρωπινά ποιήματα.
Κοίτα με, σκόνταψα ξανά ανάμεσα σε ανθρώπους,
έστυψα τις γροθιές μου στο θάνατο ενός εργάτη.

[Απόσπασμα από το πρώτο βιβλίο του Γιάζρα Χαλίντ «Γκρόζνι», εκδόσεις Υποκείμενο - Κυκλοφορία νούμερο τρία. http://ypokeimeno.com/ ] Η ποίηση έχει διαλέξει στρατόπεδο_




(a)πόψε ο κόσμος του Raoul _Penman βράζει κάτω από τα πόδια του πάνω σε Re: think τσιμέντα. Διακρίνουμε σ' αυτά: την πυρκαγιά στο δάσος, το σπασμό των δέντρων όταν μεμιάς ανθίζουν ή οτιδήποτε άλλο αξίζει να λέγεται ποίηση. Aρκεί να φανταστείς ένα παιδί που ακόμη δεν πνίγηκε – και που όταν κοιτάζει ψηλά «στη φυλακή/ την πρώτη του Όρθρου» έχει κάτι να δει. Όλο το κόλπο εδώ είναι ακριβώς «να μεταχειρίζεσαι τις σκιές σάν κάτι στερεό» . Σ’ αυτήν την ασαφή αναταραχή, σ΄αυτήν τη μερική επαναφορά, σαν μπόρα ξαφνική από σημεία στίξης τα γραμμάρια του χρόνου σωριάζονται στο πάτωμα σε κόκκους για να σχηματίσουν στο τέλος μια φανταστική επιφάνεια, όπως στο Pac-Μan: απ΄όπου όποιος εξωθείται στο χείλος βγαίνει στα νώτα όσων τoν εξωθούν.
(E)πανάληψη εκπομπής χωρίς ημερομηνία -αλλά με εποχή,  λίγο μετά τις 21:oo e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ Νιώθεις τυχερός;