Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

[:Ὥστε μιά μουσική ἦταν πού πρέπει να ἀκούσω]



Αυτοπερίκλεισις. (Dementia in exilio σε κελλαροδωμάτιο)
Αυθεντική προσωπική ζωή.  Κελλιώτης.
Η φτώχεια της απόπειρας για έργο.
Το μυστήριο του κορμιού. Χωμάτινο εόν με ντουλάπι συνείδησης.
Η ένωση. Ο τύπος της σωματικής ένωσης.
Η έκσταση του προσώπου του άλλου.
Αυτά ήταν όλα: Η μουσική κλίμακα.
Το μουσικό όργανο. Οι συνθήκες.
Το μυστήριο του σώματος. Η έκσταση που συνάντησα.
Και η παράξενη σχέση με το ντουλάπι της συνείδησης
και κυριώς με την κρυψώνα πίσω απ΄το ντουλάπι.

[ΣΥΣΣΗΜΟΝ ή Τα Κεφάλαια,  Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος]
؀؁؂؃؄؎؀؁؂؄؃
Όλο το θέμα είναι να κρατηθεί κάτι σα μοναδική σανίδα πάνω σε κάτι σα γέφυρα

Дπόψε πορφυρό αγγείο με πράσινα μύγδαλα υπεύθυνα για τη φωνή του Raoul Penman τραυλίζουν τους  χρησμούς καθώς η μαγεία -μήτε πλέον θόρυβος και μήτε ακόμη μουσική – φανερώνει  ένα κομμάτι σύννεφο σε μια ηχώ που μπορεί να ψηλαφηθεί με λέξεις.  Όλα συνωμοτούν. Τα παθιασμένα προσχήματα. Οι κυνηγημένες ηδονές των βλεμμάτων. Το σκασιαρχείο της σοφίας – χρυσόψαρο. Σελίδα άθικτη λευκή. Από το ύψος των δέντρων μία σκέψη αρπάζεται από έναν φωτόηχο: υπάρχουν ακόμα τραγούδια που μπορούν να τραγουδηθούν πέρα απ΄το ανθρώπινο.  Όλο το θέμα είναι να κρατηθεί κάτι σα μοναδική σανίδα πάνω σε κάτι σα γέφυρα. O Ερμής [κάρτα ταρώ: Ο Ερημίτης] ράβει το φασόλι με μαύρη κλωστή κι απ΄τον ένα Διόνυσο στον άλλο  ξάφνου ανεβαίνουμε – αδελφοί σε συναίρεση δελφική, στο παντίποτα της τꭘνηꚂ μαζί με Paul Celan, Νίκο Παναγιωτόπουλο, Αθανάσιο Αλεξανδρίδη και Κωνσταντίνα Κορυβάντη λίγο μετά τις 22:00 e’δώ: http://www.metadeftero.gr/  ﴿

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

[:το ποτάμι της ηλικίας μας κοιμάται / Θα πάρετε ένα μπουκέτο;]

δωσ’ μου έναν κήπο πιο χαλαρό. περιορίσου να είσαι εσύ ο κήπος και ξεκίνα σαν τροχός λούνα-παρκ  τεράστιος  να κυλήσεις όπως στην κωμωδία και στο σινεμά κατά την προβλήτα: να είναι νύχτα και τα λαμπιόνια να θέλουν να βυθιστεί υπομονετικά ο τροχός στην θάλασσα, και τα λαμπιόνια να μη σβήνουν, να ανάβουν και κάτω απ΄το νερό σαν κουμπιά. αυτός να είναι ο κήπος που θα μου έχεις δώσει.
[σωτήρης κακίσης]
φωτογραφία: https://danilodiprizio.com/

Απόψε η μνήμη καθηλώνει. Επιμένει σε μέρη που ποτέ δεν πήγε, εκεί, σαν η ζωή να ήταν πιο ευτυχισμένη μόνο και μόνο γιατί θα ήταν διαφορετική.  Ας πούμε αν όχι κελάρι, σοφίτα. Αν όχι πέτρινοι τοίχοι, τότε γυάλινοι τοίχοι. Υπάρχουν ιστορίες που διέπουν την αποψινή εκπομπή: η επιστροφή του πατέρα, οι εραστές που περπατούσαν ένα χρόνο ο ένας στα βήματα του άλλου χαμένοι, σοκαρισμένοι. Αγάπη δοσμένη στην ντροπή. Τώρα βηματισμοί στα βότσαλα. Τώρα μουσική από άλλο δωμάτιο, ο τρόπος που κρέμεται στον αέρα, ο τρόπος που λαμπυρίζει, ο τρόπος που οι καθρέφτες αφήνουνε να κυλήσει το είδωλο του Raoul ανάμεσά τους: έγκαυμα κάτω απ΄το δέρμα αυτό το ξέσκεπο βλέμμα. Καίνε τα καλάμια. Καπνός ανακατεύεται με τη θάλασσα.
[μαζί με Σωτήρη Κακίση, David Harsent, Υρώ Καζάρα και Νίκο Παναγιωτόπουλο λίγο μετά τις 22:00 εδώ: http://www.metadeftero.gr/]




Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

[:γιατί τα φύλλ’ αν είν΄πολλά, σε κάθε φύλλο πνεύμα]


τις λεύκες τις θεόρατες στη γλώσσα της μαγείας
τις ονομαζούνε λευκά κυπαρίσσια
αυτό θα σου το πούνε;

η προδοσία
έξω από τα σύνορα του άμβωνα

έτσι πλησίασε, χορτασμένη μου ύαινα
σαν κοπάνα από τον τάφο σου
γιατί εσύ σώζεις την ομορφιά όχι η ομορφιά εσένα

χτίζοντας την αγάπη
πέτρα πέτρα είμαι
μια μπετονιέρα που ανακατεύει
δάκρυα είμαι
το μυστικό ενός αιώνα
στάχτης είμαι 
η ιδέα που μύρισε
τις μασχάλες της είμαι
η μπανιέρα που ξαπλώνεις

το υλικό του έρωτα είναι το πνεύμα
τα γεννητικά όργανα του πνεύματος είναι το χάδι
ιδού ο νόμος της βαρύτητας μου

*****

σαν ιεροφάντης ακούγομαι
δεν το ‘χα για σκοπό
μα με τόσα απορρίματα θεών
κάποιος πρέπει να κάνει τη φασίνα

οι αγίοι των χρυσών
κι οι αγίοι των δακρύων

πιάνεις το ζύγι;
ένα καράτι χρυσού
ισορροπεί
με δέκα κουταλιές δάκρυα

όλα τα υπόλοιπα είναι φήμες εαυτού

(σαμσών ρακάς /ούτις)


Aπόψε λίγο μετά τις 22: 00 νεαρό πλατάνι βαράει το φεγγάρι καθώς ο Raoul Penman επιστρέφει στα γνωστά του ιδιόρρυθμα ραδιοδράματα - εκεί που η παράδοση συναντά το ακατάστρεπτο του κόσμου. Άγιος Χι. Άγιος Ψι. Το Σάλιο Του Σε Κοινή Θέα.  Η Σιωπή Ως Πόσιμο Σώμα Τοις Πάσι. Η αγάπη υπάρχει με παράδοξα ονόματα. Τη τελευταία φορά πνίγηκε σ΄ένα ποτήρι νερό άδειο μέχρι τη μέση κι ως τη μέση γεμάτο. «Να΄αυτή είναι η θέση μου!» είπε και το χαμόγελό του – φως αντοχής – εδώ: http://www.metadeftero.gr/. Το φεγγάρι αυτής της εκπομπής στη λήγουσα. 


/μελετώντας τον αλάθευτο κανόνα του αντικανονικού μαζί με Νίκο Παναγιωτόπουλο, Σαμσών Ρακά, Γιώργο Τσιόγγα και Γιώργο Γέργο/

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

[:Σχέδια για να μάθω να υπακούω]

 
 

Αυτή

ταξιδεύει στο σώμα της

νιώθει ελευθερία και ασφάλεια

είναι το σπίτι της, το ξέρει.

 

Χρόνια διανυκτερεύει κι αυτός εκεί

και γι΄αυτό δεν ανησυχεί ποτέ

όταν εκείνη φεύγει.

 

Εισπνέουν και εκπνέουν μαζί.

 

Αυτός αγοράζει μικρές παγίδες χρόνου

και τις της δωρίζει.

αιωρούνται και οι δυο πάνω τους

για ώρα.

 

Τι άλλο θέλετε να μάθετε;
 
 
Τετράγωνο υπό κατασκευή, αυτό είναι ο κόσμος. Ο καθένας προσθέτει ό,τι μπορεί. Ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι θέλει. Η νέα γενιά κληρονομεί όνειρα και διαψέυσεις. Επαναστάσεις και αποτυχίες. Μπορεί κάποιος να κάνει δώρο στο παιδί του το αλφαβητάρι του κόσμου;
Απόψε λίγο μετά τις έντεκα ένα εξηντάλεπτο –σετ απαντήσεων από θραύματα γραφής της Αλεξάνδρας Πλαστήρα, της Έφης Καλογεροπούλου και του Διονύση Καψάλη στρώνουν με γρασίδι τη κοιλιά του raoul penman ενώ αυτός δοκιμάζει μια πρώτη ζαριά και φέρνει ασσόδυο [:http://1-2.gr/] –  Κυρίες , κύριοι• ΄Εχουμε κερδίσει και δεν το ξέρουμε - e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

«Το π-eye (3,14…)»


κάποιες φορές συμβαίνει κάπου κάποιος να μιλά κάποια γλώσσα που δεν είναι
δική του, αν μια γλώσσα μπορεί να είναι καποιανού. κάπου κάποιες φορές κάποια γλώσσα είναι πολύ οικεία για να μην είναι ξένη. είναι πολύ ξένη για να μην είναι οικεία. είναι πολύ ξένη για να μην είναι οικεία κάποιες φορές για κάποιον κάπου. aπόψε λίγο μετά τις έντεκα ο ra0ul penman φυλλομετράει το δέκατο έκτο ποιητικό σκεύος ΤΕΦΛΟΝ (και όχι μόνο) αφήνωντας ένα ξεχασμένο ραβασάκι του Νίκου Καρούζου ν΄αποφασίσει τους ποιητές του (:Δήμητρα Κατιώνη, Tomas Sidoli, Ari Banias, Aντωνία Κοσένα). από εδώ μοιάζει απαραίτητο να πω ότι τους παρατηρεί. μοιάζει απαραίτητο: τους. Αυτή η απόσταση μεταξύ μας. Πώς μερικές φορές συρρικνώνεται, μετά μεγαλώνει
όταν αφαιρεθούν τα ρούχα. Εγγύτητα.
Από εδώ μοιάζει απαραίτητο
να πω ότι δεν.
Συμμετέχω ή ανήκω αλλά.
σημειώσεις
έγγραφο
σημειωματάριο
Ctrl  C εκεί
Ctrl  V εδώ
:διάρκεια που έγινε έκταση που ξανάγινε διάρκεια μέσω κάποιου που γράφει κάποιου που διαβάζει που απελευθερώνει ξανά μια στιγμή παγιδευμένη σε μια αβέβαιη διάρκεια.
Άκου, ώρα να σωπάσεις ομορφιά. Σειρά σου κόσμε.


Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

[:Μουσική ἑνός κόσμου πού εἶναι στή θέση του]

 (φώτο από την προσευχή του ελάχιστου της Όλιας Λαζαρίδου, εκδόσεις http://ypokeimeno.com/kyklofories/)

[υπάρχει κάποιος με μια μνήμη·υπάρχει κάποιος με μια μνήμη κουτσή που αναπολεί συνέχεια· που θυμάται τα πάντα ·που δεν καταφέρνει να ξεχάσει και λέει σε κάποιον «θυμήθηκα μια στιγμή που μαρτυρά τη θλίψη σας»·και κάποιος αναπολεί στιγμές χαράς και λέει «ξαναθυμήθηκα μοτίβα χαράς που αναχαιτίζουν την κακία σας»·aπόψε λίγο μετά τις έντεκα με τους Ζήσιμο Λορεντζάτο, Νίκο Παναγιωτόπουλο, Σαμσών Ρακά,  Όλια Λαζαρίδου και Tomas Sidoli  ο ρα0ύλ πένμαν θα αναζητήσει το «Χαμένο Κέντρο» ·και θα το βρει σε μέρα χωρίς σκιά· πάνω στο κόσκινο της άνοιξης · σΤο τρίτο φεγγάρι της χρονιάς ~e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/]
 

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

[:Αναζητώντας Το Χαμένο Κέντρο]

 


«Η τέχνη πρέπει να βαφτιστεί στα νερά της μεταφυσικ ή ς πίστης»

                                   Ζ ήσιμος Λορεντζάτος

 
 
 
:έπρεπε να ανοίξω τη μελανιά και να αφήσω το αίματα να βγουν για να τους τα δείξω
 
 πλάι στήν πηγή που νάβλυζε

γωνία «μηδενισμο» και «ταξίματος» ( ργασία ς  προσευχή)

μέσα στό πνευματικό μαγαζί μου

καθόμουν μόνος μέ τά κλειδιά τς πομονς καί συνομιλοσα μέ

           τό χρόνο

μετά πό λεπτό πνο ξύπνησα μέ μέτρια μνήμη θεο στήν ρημο

          τς σημασίας

νας πελάτης εχε μπε καί μέ ρώτησε:

«μήπως χεις τόν λληνικό τροχό πού χασε τίς κτίνες του;

ψάχνω γιά τό κέντρο που ναδιπλώθηκε τό τιγκίλι τς ρόδας»


Δέν τον καρδιά μας καμένη ες μάς ;

 
  :αυτοκηδεία η λέξη που έψαχνα

 
 

σωτερικό σταυροδρόμι τεθλιμμένη στράτα που φέρνει ες τήν

       ζωήν) –

Μουσική νός κόσμου πού εναι στή θέση του –

 
  :ηαπορρόφηση στο θέμα της αγάπης οδηγεί σε έκσταση

 



[Αναζητώντας το «Χαμένο Κέντρο» με τους Ζήσιμο Λορεντζάτο, Νίκο Παναγιωτόπουλο, Σαμσών Ρακά, Ρα0ύλ Πένμαν και  Daniel Hamm - in conversation· Και το πλάσμα αυτό το ονομάζω «Ούτις»Διαβάστε Περισσότερα . ]