Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

:μιλώ λαλώ ψυχόληπτος

μ΄έσερναν ξημέρωμα Σαββάτου

μαυρομαντηλούσες θειάδες και κουρασμένα ξαδέρφια

ανάμεσα σε καφέδες, άθλια κονιάκ και παξιμαδάκια..

η μάνα μου να στέκει τρυφερή μέσα στην απελπισιά της

με κάτι δάκρυα αντανακλαστικά της ματαιοδοξίας μου:

βρωμοθάνατος έκραζα, βρωμοθάνατος λαλούσα

(πρέπει να είχα πει και κάτι σανσκριτικό αφού..

..αφού ξάφνικά βρέθηκαμε μόνοι στην άκρη της πραγματικότητας

εγώ, εσύ και τα 21 αιωρούμενα σου γραμμάρια

-να με κυνηγάνε από παντού όπως κυνηγά ο σκύλος

τη σκιά της πεταλούδας στο χώμα..-

(το ίδιο χώμα που έχει αναλάβει εδώ και κάτι μέρες το ζήτημα της ρίμας)

αφήνοντας μας ήσυχους να δουλέψουμε -

( να, επιτέλους και κάτι μαζί μπαμπά! )

:τον ελεύθερο στίχο.

Κι έτσι μείναμε μέχρι το πρωί_

στιγμή προς στιγμή να τον κτίζουμε

και να μας κτίζει, να τον ρωτάμε και να μας ρωτάει [...]

αποστηθίζοντας ολάκερο το θάνατο

...το γουδί το γουδοχέρι

ώσπου έλουσε το δωμάτιο μια συγγνώμη μεγάλη.

μεγάλη σαν αγάπη.. συγ(χωρώντας) τους Πάντες..απόντες και παρόντες.

ε του ποταμού το μάταιο αποκοιμήσου στην παλάμη μου πατέρα

..ανατριχιαστικά ανθρώπινος).

"τ / ΙπΟ / τ // α δεν // σ / υγΚρίνετ / αι // με το μ // υ / ΣτηΡι / ο // της  // γ // αλΗνη / ς" (Κάμμινγκς)..


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου