Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

[ρ έ ζ ο υ ς _ θ ε τ ι κ ό]


"Γιατί μιλάς για τη μορφή;" είπε αυτός. "Τί πειράζει" είπε αυτή, "αφού μορφή και περιεχόμενο είναι ένα". "Αφού είναι ένα", είπε αυτός, "γιατί μιλάς ειδικά για τη μορφή;". Και συνέχισαν έτσι ως το πρωί, μέχρι τον επόμενο μήνα, ίσαμε τα γεράματα, στους αιώνες των αιώνων· Δαγκώνοντας.

Ένα ζευγάρι δύο "βαμπίρ". Το ένα είναι γυναίκα και ζει στην Ταγγέρη: είναι ένας βρυκόλακας της λογοτεχνίας / ποίησης, ή ίσως η ίδια η λογοτεχνία σαν βρυκόλακας. Η Εύα. Το άλλο άντρας και ζει στο Ντητρόιτ: είναι ένας βρυκόλακας της μουσικής, ή η ίδια η μουσική σαν βρυκόλακας. Ο Αδάμ.

Η μουσική και η λογοτεχνία είναι ένα αιώνιο και αιώνια ερωτευμένο ζευγάρι. Εκείνη (η λογοτεχνία) είναι πιο αποφασιστική, έντονη, με καθαρό μυαλό. Εκείνος (η μουσική) είναι πιο εσωστρεφής, δεικτικός, μελαγχολικός. Έχουν διατρέξει τους καιρούς και τις εποχές έτσι. Είναι οι πρωτόπλαστοι. Χωρίς θεό, χωρίς διάβολο. Ερωτευμένοι, μαζί - και χώρια. Και τώρα – Τί;
 
Απόψε στις δώδεκα τα μεσάνυκτα συντονίσου εδώ  http://www.metadeftero.gr/  για ένα μικρό αφιέρωμα στην τελευταία ταινία του Jim Jarmusch  Only Lovers Left Alive_


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου