“Έφυγε η Συρία, έφυγε”

Έφυγε η Συρία έφυγε• έσιαξε το φουστάνι της κι έφυγε.

Οι στρατιώτες της Χεσμπολάχ έμειναν χωρίς γη κάτω απ΄τα πόδια τους,

και οι Αμερικανοί στρατιώτες έμειναν χωρίς γη κάτω απ΄τα πόδια τους,΄

Οι Ιρανοί στρατιώτες, αυτοί κι αν έχασαν τη γη κάτω απ΄τα πόδια τους!

Έμεινε ο Μπασάρ Αλ  Άσαντ χωρίς χώρα να κυβερνήσει,

Τα ρωσικά βομβαρδιστικά χωρίς ουρανό να πετάξουν.

Κι έμειναν όλοι να κοιτούν με απορία τη μαυρη τρύπα στον χάρτη.

Γιατί έφυγε η Συρία, έφυγε•

Και κανείς δεν ξέρει προς τα πού τράβηξε.

 (απόσπασμα από το ποίημα “Έφυγε η Συρία, έφυγε” του Jazra Khaleed, Τεφλόν, τχ. 14)

Παρασκευή. Ο κόσμος γέρνει λιγάκι σήμερα-οι τίτλοι των εφημερίδων, τα κτίρια, τα σύνορα, ακόμα και  ο θαλάσσιος ορίζοντας  που ο raoul _penman αγναντεύει, προσπαθώντας να σηκώσει τον αριστερό του ώμο, προσπαθώντας να ανατρέψει τον πόνο του. Με το απόγευμα στο κρόταφο απόψε λίγο μετά τις 21: 00, είναι σα να προβάρεται κάτι. Ενάντια στον κυρίαρχο λόγο που επιστρατεύει ευφημισμούς όπως «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις», «χτυπήματα ακριβείας» και «παράπλευρες απώλειες» ο Raoul καθισμένος οκλαδόν σε μια πλατεία προφητεύει ανέμους για πενήντα μέρες φυτεύοντας τρομπέτες στην πόλη σα να ΄ταν φαρμακεία. Και κάπως έτσι διασταυρώνονται καιρός και μόλις e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

// ανάγΚη, ιΔέα, Πράξη //

Θα ζωγραφίσω το φεγγάρι και ας μην έχει βγει. Θα φτιάξω ένα πλανήτη και μέσα του θα κλείσω: το όλο, το μισό, το τίποτα. Και θα υπάρξει. Θα ζωγραφίσω τη θάλασσα. Τα ψάρια, το βυθό, τα φύκια. Τα πλοία και ας μην τα χω ανεβεί. Θα φτιάξω φινιστρίνια και μέσα τους θα κλείσω: το πήγαινε, το έλα, το αταξίδευτο. Και θα υπάρξουν. Θα ζωγραφίσω τα δέντρα, το βουνό, τα σώματα. Τα πρόσωπα των ανθρώπων και ας μην τα χω φιλήσει. Θα φτιάξω στόματα και μέσα τους θα κλείσω: το γέλασε, το μίλησε, το κλάψε. Και θα υπάρξουν. Και ας μην ξέρω να ζωγραφίζω. Θα φτιάξω ένα κύκλο και μέσα του θα κλείσω: τους άλλους, τον κόσμο, εμένα. Και εκεί θα βρω τη θέση μου. Και θα υπάρξω.

πηγή: http://apiastosleizer.com/

(Mη λυπάσαι αυτό το πολυάσχολο τέρας: την απανθρωπότητα. Η πρόοδος είναι μια βολική ασθένεια. Απόψε ο raoul_penman μ΄ένα διαστημικό άρμα κόκκινης ταχύτητας θυμάται το ψάξε (ξεχνώντας τό βρές) και σαν θάλασσα κλέβει απόλυτα και επιδέξια την ανήξερη γη. Στο πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά με ανθρώπους ολόγυρα δίχως παρατάξεις που φωνάζουν «όχι άλλο χαρτονόμισμα». Στο δεύτερο: το σύνταγμα της ηδονής• εκεί  όπου επιτέλους η οποιαδήποτε ανθρώπινη κίνηση είναι αυτή που επιθυμεί η αμμουδιά. Στο τρίτο: ένα ποίημα σταθερού φωτός περιβάλλεται από σύννεφα που μοιάζουν ελέφαντες/αυτό δεν του δίνει ούτε ευτυχία ούτε δυστυχία/εν μέσω των αιτίων/ των απολυτρώσεων/ των αναστάσεων/φέρνει τη ψυχή στη μύτη για να νοιώσει τις μυρωδιές του ποτέ και του πάντα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/))

 

«ήταν πέναλτυ κύριε Πάνο;»

Φύλλα από φύκια φύλλα από αρμυρίκια φύλλα ευκαλύπτου που

παίρνουν το ριγμένο εραστή από πίσω φύλλα της καρδιάς που

 αναπολεί και κλαίει φύλλα της καρδιάς όταν ερωτικό χέρι τη

χαϊδεύει φύλλα μιας αποτυχημένης ζωής που τίποτα πια δεν

τη βολεύει φύλλα μιας επιτυχημένης ζωής που τη βλέπουν και

γελούν οι ξένοι φύλλα ριγμένα απ΄το μαϊστρο το μεσημέρι που

τώρα ξαπλωμένα στα χαλίκια τα νανουρίζει το βραδινό αγέρι.

Ευτυχισμένα φύλλα που όπως πεθαίνουν έτσι ο καθένας θα ήθελε

 να πεθάνει.

(ΘΩΜΑς ΓΚόΡΠΑς, Στάσεις στο μέλλον, περνάει ο στρατός, τα θεάματα)

(aπόψε λίγο μετά τις 21: 00 σε πείσμα της ρυμοτομίας που παγιδεύει στη γεωμετρία της χιλιάδες βήματα, σε πείσμα αυτών που εμπορεύονται τη νύχτα και τους καρπούς της, o raoul_Pemnan δίχως επαγγέλματα και δίχως βίτσια, δίχως στραπάτσα και αλαλούμ αγάπες δίχως κολλημένα μπρίκια και κολλημένα φτερά σιγοκρέμεται στοχαστικός και αφθαρτίζεται. Ταξινομεί τα κυπαρίσσια της βροχής και χωρίς δυσκολία γκρεμίζει τους οικισμούς των δισταγμών. Γίνεται άμμος αριθμός επιφώνημα κι μ΄ένα ξόρκι κάνει φου σβήνoντας πάσα νοσταλγία και πάσα ρουφιανιά e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ )
 

[η κοινότητα που έρχεται]

Παππού Άλμπερτ Αϊντσάιν

Παππού Τόμας Στερν Έλιοτ

Παππού Θωμά Γκόρμπα

Παππού Νίκο Καρούζο

(Άραγε πόσα χιλιόμετρα ήχων

Μας  χωρίζουν από την άσπρη

Γιορτή του στήθους σας;)

Από δω ανθρακιά και πλήξη

από κει τα όνειρα μας.

Δύο χιλιάδες δεκάξι

Κι κόσμος μας γίνεται πιο ξένος.

Το μοτίβο πιο περίπλοκο

των νεκρών και των ζωντανών.

Υπάρχουν μόνο νύξεις και προγνώσεις,

νύξεις που ακολουθούνται από προγνώσεις•

και τα υπόλοιπα είναι προσευχή,

υπακοή,πειθαρχεία, σκέψη

και κλωτσιά στην ανηφόρα.

Για τους περισσότερους από εμάς

υπάρχει μόνο η απαρατήρητη στιγμή,

η στιγμή μέσα κι έξω από τον χρόνο,

ο παροξυσμός του περισπασμού χαμένος σε μια δέσμη φωτός,

το άγριο θυμάρι αθέατο ή η χειμωνιάτικη αστραπή

ή ο καταρράκτης, ή η μουσική

που ακούγεται τόσο βαθιά

που δεν ακούγεται καθόλου.

Πέφτουν τα λεφτά μες στα τραγούδια,

πέφτουν τα τραγούδια μέσα στα λεφτά.

Το γνήσιον, η απομίμησις και οι ενδιάμεσες σπαθιές στον αέρα

για να τρομάξουμε τους τρομαγμένους.

Εξαιρείται

το ρήμα θυμάμαι κι αυτό μόνο όσο τραγουδάει

μές στο Στο ακίνητο σημείο του κόσμου που γυρίζει.

Ούτε κίνηση από ούτε προς, ούτε άνοδος ούτε πτώση

Ούτε σάρκα ούτε μη σάρκα•

Μόνο το ρήμα θυμάμαι

το μόνο που μπορεί κάποτε να επινοήσει

μια καινούρια βλάστηση_
 

* η φώτο από εδώ:http://serratiam.blogspot.gr/

(aπόψε λίγο μετά τις 21:00 o raoul _Penman διεθνής κι ακάθεχτος με ένα λουλούδι που δεν είναι βιομηχανικό αχρηστεύει τους αριθμούς, γκρεμίζει τα τεχνάσματα κι αφήνει τη γενειάδα του στα γόνατα να κατηφορίσει μέσα στο ακίνητο σημείο του Κόσμου που γυρίζει. Προλαβαίνει αναίμακτα την ιστορία ,τρομοκρατεί κυβερνήσεις και δικτάτορες συμφιλιώνοντας απροσδόκητα τα θύματα με το μαχαίρι κι αφήνει το ρήμα θυμάμαι να επινοήσει μια καινούρια βλάστηση. Από τις 21:00 μέχρι τις 22:00 e’δώ  http://www.metadeftero.gr/  άλλοι αντίλαλοι θα κατοικούν στον κήπο))

 

[Άξιον εστί το διακύβευμα]

«Δεκέμβρης και δεν έσπειρες, λίγο σιτάρι θα΄χεις», λέει η παροιμία κι εσύ κεράκι μου κλαις_Γιατί είναι χειμώνας. Γιατί είσαι πρίγκηπας που καίγεσαι σαν ουρανός και σα κίνηση από δω μέχρι τον εαυτό σου_ Ένας ποιητής θα ονόμαζε αυτή την κατάσταση «τέλος εποχής», οι τραλαλά και οι οπαδοί τους, εκείνοι του «γιατί όχι», οι «παρακαλώ περάστε» θα την έλεγαν μεταβατική περίοδο. Εσύ όμως που έζησες τα δεκαεφτά πρόσωπα του χαμογέλου και κάτι παραπάνω δεν βρίσκεσαι πια σε δίλλημα_ Αναπληρωτής του ουρανού έμαθες να ψάχνεις  την αυθεντική λύση κι όχι τις πόρτες του σπιτιού ή τους στρωμένους δρόμους που ξανοίγονται μπροστά του με μονοπάτια και σταυροδρόμια. Ψάχνεις την εφαπτομένη που θρυμματίζει το μυστήριο, ψάχνεις το τέταρτο φύλλο του τριφυλιού. Μα εδώ είναι βαλκάνια και ο ανεμοδείχτης πολύ μικρός για να χωρέσει τα σημεία του ναί και του όχι. Εδώ, η φύση επιβάλλει τα χρώματα χωρίς αντίρρηση_

 Κατά-βάθος

 Κατά-μήκος

Κατά- μόνος

_οι μέσες λύσεις δεν ήταν ποτέ του χαρακτήρα σου.

Με τα ενεργητικά ρήματα να περιλαμβάνουν όλο σου το ρεπερτόριο φεύγεις μακριά από αερικά που ζητούν εκδίκηση, σιωπηρά ευτυχισμένος και χαμένος ανάμεσα σε στρατιώτες και καλόγριες. Ακούς με πόση τάξη οι φλέβες διατρέχουν το χέρι σου για να ευχαριστήσουν το νερό, για να επινοήσουν ένα παιγνίδι, μέχρι που σιγά –σιγά πλησιάζονται, συμβάλλουν, μπλέκονται, τετραγωνίζουν το κύκλο, γίνονται αρτηρίες  και ξεχύνονται  εκεί όπου χιλιάδες δέντρα φυτρώνουν ακόμα, χάρη στο ότι οι σκίουροι, οι τυφλοπόντικες κι οι ασβοί θάβουν στο χώμα αμύγδαλα και καρύδια

και έπειτα τα ξεχνούν•

Απόψε λίγο μετά τις εννιά αν ακούσεις ποτάμια όπου κατεβαίνουν κόκκινες και μαύρες βάρκες, αν άκουσεις μια γεύση ψωμιού, ένα άγγιγμα δαχτύλων, μια σκιά αλόγου, τότε νομίζω ότι είσαι σε καλό δρόμο. Χωρίς θαύματα, μαγείες και κόλπα μέσα στο νησί των εξαρχείων αγαπιέσαι ίσαμε τη λαβή e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/  Ο Χρόνος δεν υπάρχει .

Δεν έχουμε χρόνο.

Ο Χρόνος είναι δέντρα στην ευθεία

ευχές μιας γαλήνης αιθρίας_

(απόψε λίγο μετά τις εννιά αν ακούσεις ποτάμια όπου κατεβαίνουν κόκκινες και μαύρες βάρκες, αν άκουσεις μια γεύση ψωμιού, ένα άγγιγμα δαχτύλων, μια σκιά αλόγου, τότε νομίζω ότι είσαι σε καλό δρόμο. Χωρίς θαύματα, μαγείες και κόλπα ο κύριος raoul_penman χαμένος ανάμεσα σε στρατιώτες και καλόγριες μέσα στο νησί των εξαρχείων αγαπιέται ίσαμε τη λαβή_ e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ με ευχές μιας γαλήνης αιΘρίας. Χρόνος δεν υπάρχει . Δεν έχουμε χρόνο. Ο Χρόνος μας είναι δέντρα στην ευθεία_)))

 

[Το άγριο γεννά την οικειότητα]

Σοῦ γράφω γεμάτη τρόμο μέσα ἀπὸ μιὰ στοὰ
νυχτερινὴ
φωτισμένη ἀπὸ μίαν ἐλάχιστη λάμπα σὰ δαχτυλίθρα
ἕνα βαγόνι περνάει ἀπὸ πάνω μου προσεχτικὰ
ψάχνει τὶς ἀποστάσεις του μὴ μὲ χτυπήσει
ἐγὼ πάλι ἄλλοτε κάνω πῶς κοιμᾶμαι ἄλλοτε
πῶς μαντάρω ἕνα ζευγάρι κάλτσες παλιὲς
γιατί ἔχουν ὅλα γύρω μου παράξενα παλιώσει
Στὸ σπίτι
χτὲς
καθὼς ἄνοιξα τὴ ντουλάπα ἔσβησε γίνηκε
σκόνη μ᾿ ὅλα τὰ ροῦχα της μαζὶ
τὰ πιάτα σπάζουν μόλις κανεὶς τ᾿ ἀγγίξει
φοβᾶμαι κι ἔχω κρύψει τὰ πηρούνια καὶ τὰ
μαχαίρια
τὰ μαλλιά μου ἔχουν γίνει κάτι σὰ στουπὶ
τὸ στόμα μου ἄσπρισε καὶ μὲ πονάει
τὰ χέρια μου εἶναι πέτρινα
τὰ πόδια μου εἶναι ξύλινα
μὲ τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρὰ παιδιὰ
δὲν ξέρω πῶς γίνηκε καὶ μὲ φωνάζουν μ ά ν α
Θέλησα νὰ σοῦ γράψω γιὰ τὶς παλιές μας τὶς χαρὲς
ὅμως ἔχω ξεχάσει νὰ γράφω γιὰ πράγματα
χαρούμενα
Νὰ μὲ θυμᾶσαι

                         ( Ὀρυχεῖο, Μίλτος Σαχτούρης)

"Βράδυ αράχνης": Ο ιστός τυλίγει το πλανήτη με την ευγένεια του Αόρατου ενώ εσύ κάθεσαι στην καρέκλα σου σαν το πουλί στο δέντρο χαϊδεύοντας αυτό το ναυαγισμένο αίσθημα με τις πολλές σημαίες. Aυτή η οργανωμένη λήθη των καναλιών και των σόσιαλ μίντια, αυτή η ικανότητα να εκπλησσόμαστε ή να θλιβόμαστε κάθε μέρα εκ νέου, λες και ξαναανακαλύπτουμε κάθε πρωί τον κόσμο δεν χρειάζεται πολλά: μια 24άρα σύνδεση και μια ρουτινιάρικη περιδιάβαση στο timeline. Μέσα από κάτι τέτοια τρομερά κιβώτια σιγής σπουδαστή των θραυσμάτων, αλησμονείς και χαίρεσαι αστράφτοντας από γνώριμες λάμψεις, νερά κι αθάνατα πράγματα.
Απόψε, προκειμένου να διατηρήσεις το μυστικό σου θα θελήσεις να παραιτηθείς για λίγο από τη ύπαρξή σου για να γίνεις μια ζεστή βροχή και στήλη αίματος που δεν σωριάζεται. Δεν έχει φέτος άσπρο νόημα ο πάγος κι η αγάπη. Αυτό που είπαμε όνειρο δεν είν΄όνειρο και η πλατιά πραγματικότητα δεν είναι πραγματική. Η λογική λοιπόν, είναι μια έμμονη ιδέα των ψυχιάτρων·To άγριο είναι αυτό που γεννά την οικειότητα ξανά γεμίζοντας τον γαλάζιο χρόνο που είναι αθώος και μετρημό δεν έχει. Με τα μέλη του κορμιού του να ταξιδεύουνε στις άλλες εποχές, ο φετινός Δεκέμβρης συγχωρεί τον εαυτό του. Μένει ο ίδιος, ελάχιστος αλλά κι απέραντος μαζί, αφού έτσι γίνεται όταν χαθούν όλες οι πολικότητες και η «αιώνια στιγμή» μοιάζει «συνάμα» Αιώνια και στιγμή                                         

όπως όταν                                                                                                                                          

                       Σ΄έναν χρόνο μικρού αγοριού συμποσούνται δύο ή τρεις αιώνες_

(Δεν έχει φέτος άσπρο νόημα ο πάγος κι η αγάπη. Αυτό που είπαμε όνειρο δεν είναι όνειρο και η πλατιά πραγματικότητα δεν είναι πραγματική. Προκειμένου να διατηρήσει το μυστικό του ο Raoul_penman αλησμονεί και χαίρεται αστράφτοντας από γνώριμες λάμψεις, νερά κι αθάνατα πράγματα· Με τα χείλη σχισμένα από κάτι τριαντάφυλλα που τον τυραννούσαν από παιδί και τα μαλλιά του ανάκατα με λάσπες κάθεται στην καρέκλα του σαν το πουλί στο δέντρο χαϊδεύοντας τα Ωμέγα του Μίλτου Σαχτούρη. Μαθαίνει έτσι από πρώτο χέρι ότι περισσότερο απ΄όλες τις αισθήσεις η αφή είναι αυτή που λυτρώνει, η πιο άσημη. aπόψε μέσα σε τρομερά κιβώτια σιγής έρχεται στις 21:00 σαν φλόγα και στήλη αίματος που δεν σωριάζεται e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

[...και ξαναβγαίνω ως Ήμαρτον στον κόσμο]

Ο Νοέμβριος ποτέ του δεν ήταν ακριβής. Σ΄όλες τις ηλικίες του – ήταν σ΄όλες ανήλικος. Σ΄άφηνε

μόνο να υποθέτεις, λέγοντας ναι στη ζωή ναι και στους σύρτες της.  Ίσως γιατί η χώρα σου ακόμα

κάτω απ΄τα χώματα ίσως και να διαθέτει  ακόμα  μιαν εφεδρεία αθωότητας.. μια τρυφερότητα

φυλΑκής..Κι όταν  σου λένε άνευ όρων – αυτό να μην το ακούς.  Έχε όρους αιωνιότητας εγώ θα σε

συμβούλευα και να μη λυπάσαι που πέφτουν τα φύλλα φθινόπωρο. Η δική σου τρυφερότητα θα

τα φέρει και πάλι στα δέντρα.

Δάκρυα μη χαλάς•

ταξιδιώτες , αλήτες,  επιβάτες , όλοι

ανήκουμε στην ανάσταση

κι άμα βρέχει νιώθουμε μια παράξενη ευτυχία

στενή ανάμεσα σε τοίχους γραμμένη

άβατη-αληθινή 

άνοδος κι επιστροφή

στο φωτεινόκαρδο μέλλον.

Έχε το νου σου στη θάλασσα_

(ο κύριος Raoul_penman ποτέ του δεν ήταν ακριβής. Σ΄όλες τις ηλικίες του – ήταν σ΄όλες ανήλικος.
Διαθέτοντας μονάχα  το τυπικό προσόν της εποχής αυτή τη γεύση πρόχειρου γκρεμού - ξέρετε-  θα προσπαθήσει να περάσει πάλι απόψε στο απέναντι τετράγωνο. Απόψε - όχι για την ποίηση - μη φανταστείτε κάτι ηρωικό - Απλά για να χαιρετίσει κι αυτός με τη σειρά του την τρίχρωμη σημαία με μια αραβική λέξη και να ξαναβγει ως Ήμαρτον στον κόσμο λίγο μετά τις 21: 00 e΄δώ : http://www.metadeftero.gr/)

 

 

,