ο παράγοντας χ*

(κάποιος κάποιον ναί, αλλά ποιός ποιόν δεν γνωρίζουμε.)

..γαμημένο βιολάκι_*

 

(τοχαρούμενοσώματουκώστασακκά*)

 να ΄σαι συχνά το αγοράκι για τα θελήματα  που αναφέρει ο αντρέας
βεργιόπουλος και που του έδωσαν μία μέρα το δεματάκι λέγοντας του:
πάρε, παιδί μου αυτό εδώ, είν΄η ψυχή σου, και πήγαινέ το στην τάδε
διεύθυνση, όπου το σπίτι θα ΄ν΄ ο παράδεισος

 γίνε αυτό το αγοράκι, ο ακαταμάχητος γενναίος άντρας* να θυμά-
σαι τα λίγα, να είσαι ον αποκαμωμένο απ΄την αγάπη και να μην νιώ-
θεις την περηφάνια των απεργών* φέρε λιτή απολογία ώστε να είσαι
πανέτοιμος

 να ερωτεύεσαι τη βροχή διότι ο θάνατος του νερού έχει υποχρέωση
στην άνοιξη

(αυτά φαίνεται να είπε ο αρανίτσης στον κώστα το σακκά λίγες ώρες πριν
πάρει ο τελευταίος τη μοιραία του απόφαση. Εγώ φυσικά δεν ήμουνα παρών.
Κρυφάκουγα όμως απ΄το διπλανό κελί ενώ παρακολουθούσα στο λάπτοπ
αυτό το αριστούργημα_

http://ekedde.wordpress.com/2013/07/04/protsakk/
 

( ¨΄να θυμηθώ)

  να γράψω ένα τραγούδι όπου σεμνά θα ρωτάω τι οφείλει να κάνει τ΄όνειρο
εάν κι όταν κυριευτεί απ΄τη νύστα
 να εξηγήσω ότι το όνειρο, όταν νυστάξει, θα ξυπνήσει τον ύπνο και
θα του πει να το νανουρίσει
 να προσθέσω ότι αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που η κόρη μου η θαλασσιά,
αργότερα, έφηβος πλέον, θα ονομάσει εγρήγορση

*συγγνώμη για την καθυστέρηση αλλά μόλις ξύπνησα.
καλημέρα και χρόνια σου πολλά!!

λύκε λύκε είσαι εγώ;

το ποδήλατο είναι μια γραφή, μια γραφή συχνά ελεύθερη, εάν όχι άγρια - εμπειρία αυτό-
ματης γραφής, υπερρεαλισμός στην πράξη ή, αντιθέτως, διαλογισμός πιο εποικοδομητικός,
πιο επεξεργασμένος και συστηματικός, σχεδόν πειραματικός, μέσω των τόπων που έχουν
εκ των προτέρων επιλεχθεί από το εκλεπτυσμένο γούστο του μύστη..
 το πρώτο πετάλισμα είναι η απόκτηση μιας καινούριας αυτονομίας, είναι η χαρούμενη από-
δραση, η αποτολμημένη ελευθερία, η κίνηση στην άκρη των ποδιών, όταν η μηχανή αντα-
ποκρίνεται στην επιθυμία του σώματος και προηγείται σχεδόν αυτής. Σε μερικά δευτερό-
λεπτα, ο στενός ορίζοντας απελευθερώνεται, το τοπίο κινείται. Εξατμίζομαι από τη γη.
Βαθμίδα ενδιάμεση. Ακτίνες νηφαλιότητας. Είμαι κάπου αλλού. Είμαι ένας άλλος ωστόσο
είμαι ο εαυτός μου όπως ποτέ άλλοτε: είμαι αυτό που ανακαλύπτω. Προορισμός: εσύ.
(αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον συνέχισε άνθρωπε..

 

/το ψυχομέτρι/

Μπορείτε να μου διηγηθείτε ό,τι θέλετε. Εγώ ξέρω ακριβώς τι θέλω:

Να μας ανταμώσει μια μέρα η αλήθεια. Σαν σύμπτωση. Μετά, ας με πάρει το Ελάχιστο στη δαχτυλήθρα του!

Πουλάω μουσικά χαλιά

από τις φάμπρικες της δύσης!
Στολίζουν ρημάδια, στολίζουν ψυχές!
Κι αν θες σαν μοντέρνος αστός να ζήσεις
με λίγο μπακίρι σ' τα δίνω!...
Με λευτεριά και τρόπους ντόπιους
κι άλλα κουρέλια σ' τα' ανταλλάσσω!
Πάνε χρόνια που 'χει να βρέξει
και ο Γραικύλος τ' αφτιά του να θρέψει
Στη «μπέρδα» χειμώνας. Πάγωσε η βρύση
και το τραγούδι δε λέιε ν' αρχίσει
Πάνε χρόνια κι ο ήλιος πουντιάζει
κρύα τα σανίδια, το πάτωμα μπάζει
κι ήρθα οι εμπόροι, τους πάγκους τους στήσαν
κλέψαν και πήραν, νοικιάσαν, πουλήσαν.
Ένα κλαρίνο αντί δέκα φλογέρες
οχτώ καραμούζες, σουραύλια μ' αέρες!
Μπανάρικες βιόλες και σπάσαν τις λύρες
και για ένα μπουζούκι, επτά ταμπούρια μου πήρες!
Στα τάστα να σβήνω τα μόρια με πένα
κι αντί για ψαλτήρια, πιάνα συγκερασμένα!
Η (ΝΗ) έγινε (ΝΤΟ), η (ΠΑ) έγινε (ΡΕ)
μετριέται η ψυχή μας; Τι λέτε μωρέ!
Κι οι ντόπιοι ξεμάθαν το νήμα να γνέθουν
μες στο μυαλό τους κουβάρι δεν έχουν!
Ξεχάσαν να πλέκουν ντουζένια με δρόμους
τον πλούτο του τρόπου ξηλώσσαν με νόμους
Κανείς δεν κεντάει φωνές στο φεγγάρι
τα εργόχειρα λιώσαν μ' αυτό το παζάρι
κουφές σαϊτιές στ' αργαλειού το στημόνι
που λένε παράδοση κι όμως τελειώνει!
Κι οι εμπόροι θεριεύοθν, στήνουν φουγάρα
μηχανήματα φτιάχνουν, τραγούδια-τελάρα
χαλιά ένα σωρό και ίδια για όλους
οι εμπόροι κι εδώ αγοράσαν εμπόρους
και στήσαν παράγκα: «Μουσικαί εισαγωγαί»
Πουλιέται η ψυχή μας; Τι λέτε μωρέ!
Να! Λέω να μην πάρω χαλί αυτό το χρόνο
κι αφού έχω ξεχάσει πως ράβουν τον πόνο
γαζώνω κουρέλια με ρέλια που βρήκα
σ' αυτούς που θα 'ρθούνε ν' αφήσω για προίκα!

(:για να δούμε τι θα κάνει η yafka..)

"Λέμε πως πολεμούμε για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός χρεοκόπησε μια και καλή, με τούτον το πόλεμο. Η γερμανία είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και τα καμώματα της τέλεια ευρωπαϊκά, δηλαδή επιστημονικά. Μας σκοτώνουν, μας εξαρθρώνουν, μας ερημώνουν σύμφωνα με όλα τα καμώματα της επιστήμης... Δεν έχουμε να σώσουμε τίποτε από αυτόν τον πολιτισμό, ας πάει στα καλλιά του: έχουμε να σώσουμε μόνο τον άνθρωπο, αν μπορούμε".

(Γιώργος Σεφέρης, τότε, κάπου εκεί στα 1942.)

Ναι, τα πάντα συμπίπτουν.Tο κάπου εκεί του Σεφέρη με το 'κάπου εδώ' των Usurum. Φαίνεται ότι είναι σφάλμα να υποθέτεις την ύπαρξη ενός απόλυτου ιστορικού χρόνου: υπάρχουν διαφορετικές εποχές, έστω κι αν είναι παράλληλες..
 Οι Usurum (όπως άλλωστε και η yafka records) αρνούνται να στηριχτούν στα περιστασιακά  στοιχεία της λεγόμενης σύγχρονης εποχής. Να είναι μοντέρνοι με την έννοια που δίνουν σ΄αυτην την λέξη οι σύγχρονοι τους, πράγμα που δεν σημαίνει ότι επιλέγουν να είναι αναχρονιστικοί: απλώς στέκουν στις παρυφές της επικαιρότητας της εποχής τους, κι απ΄αυτήν την άλλη εποχή όπου τα πάντα υποτάσσονται στους όρους της ποίησης, όπου τα πάντα ισχύουν ως σύμβολα κι όχι ως περιγραφικά θέματα, αποπειρώνται ένα έργο που μπορεί να μοιάζει ξένο κι ανταγωνιστικό προς την εποχή τους και το ιστορικό της κλίμα, παρόλο που τόσο η μία όσο και το άλλο τους συμπεριλαμβάνει, τους ερμηνεύει και σε τελική ανάλυση τους προσανατολίζει προς μια υπέρβαση στο τέλος της οποίας περιμένει ο άνθρωπος _

Promo από τον πρώτο ομώνυμο δίσκο που πρόκειται να κυκλοφορήσει αρχές Μαΐου από τη Yafka records

Στίχοι, Μουσική: Σταύρος Ρουμελιώτης

Γιώργος Σταυρίδης: τύμπανα,
Λάμπρος Λαπίνας: φαγκότο
Σοφία Γιαννίτσιου: πιάνο,
Σταύρος Ρουμελιώτης:κιθάρες
Κοσμάς Λαμπίδης: φωνή,
Κώστας Πατσιώτης: ηλ. μπάσο

ηχοληψία, μίξη: Γιάννης Ταβουλάρης
επιμέλεια παραγωγής: Usurum, Γιάννης Ταβουλάρης, Γιώργος Ζιώτας
έργο booklet: Μαρίτα Νιάκαρου
γραφιστική επιμέλεια: Ελευθερία Άνθη

facebook.com/usurum.band
usurum6@gmail.com

Κάπου Εδώ

Κάπου σε ένα χωριό
Δίπλα σε μια σκοτεινή ψεύτικη αγκαλιά
Οι μανάδες σφάζουν τα παιδιά τους
Τραβάνε από το στήθος την καρδιά τους

Κάπου σε ένα χωριό
Δε γιορτάζουν τις χαρές
Το θεό τους βρίζουν οι γριές
Κι οι πιστοί σταυρώνουν ανθισμένες αμυγδαλιές

Κάπου σε ένα χωριο
Δεν κλαίει ποτέ κανείς
Και σ' αγαπώ δε λένε σιγανά
Μόνο το κράζουν σε μεγάφωνα λευκά

Κι εγώ είμαι εκεί
Κι εσύ είσαι εκεί
Κι ο νους μας αρρωσταίνει απ τον αέρα
Γιατί ο ήλιος δεν πετάει φωτιές
Γιατί στο δάσος τους φορέσαν κουνουπιέρα

Γιατί ο άνθρωπος δεν εκπνέει ευχές
Γιατί μολύνθηκε ο εγκέφαλος εκεί πέρα
Κι εγώ είμαι εκεί
Κι εσύ είσαι εκεί
Κι ο νους μας αρρωσταίνει απ τον αέρα

Τη μνήμη μας ταίζουνε ναρκωτικά
Από λωτούς παρσκευασμένα
Και τα αγριόχορτα που φύτρωσαν στο δάσος μαζικά
Με ροζ χαρτιά τα κρατάνε πεθαμένα

Και τώρα πια μας τελείωσε η μπογιά
Που μ' αυτή έγραφε "no pasaran" ο κόσμος
Και το μικρό δε θα ξεμυτίσει απ τη φωλιά
Γιατί μας ντάντεψε στα πόδια του ο τρόμος

Κι όλα τα φτιάχνουνε να μοιάζουνε σωστά
Κι όσα δεν μπόρεσαν θυσίες τα πουλάνε
Και το πληρώνουμε με τόκους ακριβά
Στο χωριό όπου κανίβαλλοι κυβερνάνε

 

 

 

 

/ α ν ο ι ξ η γ η τ ο /

 ...........Τί είσ΄εσύ, που θέλεις νά ξανανιώσεις
μ΄ό,τι πλέον εχάθη; Είσ΄ένα πλάσμα ονειροπόλο,
ο ίδιος πυρετός του εαυτού σου...
..Σπουδάζεις  καταστροφή κι αναπνέεις ακόμη!!!

καλή λεφτεριά σ' όλα τα κελιά και (γιατί όχι;) καλή αντάμωση στα ξέφωτα του μη-τόπου του καθενός μας - σ' αυτό που οι άλλοι λεν πατρίδα

ο ανοικτόκαρδος θεός / ο ορεξάτος διάβολος (δεν αποσαφηνίστηκε τί απ΄τα δύο) ήθελε να γράψει: Κάθε τι καλό μένει πάντα αγνοημένο, και τελικά έγραψε: Κάθε τι ζεστό είναι κάπου θαμμένο)_ αν προσέξεις λίγο ίσως τ΄ακούσεις κι εσύ..(μου λείπειθ)
πέρα ορεινής