..πες στους morphine πως (ακόμα) ψάχνω

το  αυτί που ψιθύρισε:
-με λένε Λεϊλάννα. Με λένε Λία και Λέιλα. Λώτη και Λυβία...Με λένε Υλισσίπη, Λευκίππη και Αλήη. Λίλιθ του Ιουλίου. Ανιψιά του Ηλίου. Και με φωνάζουνε  επίσης Ληθηχώρη.*

*Λεϊλάννα [...] Ληθηχώρη: κορίτσια και γυναίκες που ερωτεύτηκε ο ελύτης. Η Λίλιθ (ή μήπως ήταν Λυδία; - δε θυμάμαι καλά ) ήταν, επίσης η πρώτη γυναίκα του Αδάμ, πρίν από την Εύα.      ([...]: το σημείο αυτό της στίξης θα πει ότι, εδώ παραλείπονται κάποιες λέξεις ή κάποιοι στίχοι.)

κορίτσι που ολοπέφτει είσαι πολύ όμορφη μ΄αυτό το κομμάτι:

 

 

 

 

 

 

              

 

 

αγιά(σος

"βήξε, παιδί μου", πρόσταζε η γιορτή,"να δω εάν ο αέρας,

στα πνευμόνια σου, μου κρατάει κακία..."

 

εντούτοις βέβαια, το παιδί μόνον να βήξει δεν έπρεπε

 

συνέχισε να φοράει αδέξια τον ορίζοντα μην ξέροντας

 

πώς να στραφεί 

 

στο ύψος:

 

η δύςπνοια του αναρωτιέ-ται 

 

πού πάει η φλόγα όταν σβήνει το κερί

(-μικρό αγόρι, εδώ Το ερώτημα  πρέπει  

                                                   να δια/τυπωθεί

                                                                  /αν(τ)εστ/ρα(μ)μέ/νο_

 

 τόσο ξέρουμε μονάχα απ΄ το τοπίο: 

                 το υπόλοιπο έμεινε μέσα στη μηχανή του Μανώλη του Λαγουτάρη..

 

 

 

 

 

 



"για το φεγγάρι είχες δίκαιο..."

 /ο οργασμός αναδύεται μόλις προφέρουν οι εραστές, ταυτοχρόνως, τη λέξη θ-ρ-ύ-ψ-α-λ-α/
 /κάτι σπάει μες στo εγώ του κοριτσιού μ' και το γάλα ααααρχίζει
να χύνεται/
 /αμέσως, δι΄εξακολουθητικών μετατονισμών, η λεγόμενη ηδονή φτάνει σ΄ένα σπάνιο, μακρινό μουσικό κλειδί, προορισμένο για τη μείωση της έξαψης/
 /αυτή η έξαψη θα πενθήσει εν συνεχεία το συν της ουσίας μας καθώς κι όλη την θαυμάσια σκληρότητα του/
όπως τ΄aφήσαμε, έτσι θα τα βρούμε 
με πειραγμένο aρανίτση και xx διαπασών:

 

 

 

χιλιάδες το ψιθυρίζουν//κανένας δεν τ΄ακούει*

(εδώ έχουμε πολλή άνοιξη...πότε θα έρθης;;)


 

η σπέκουλα και το σημείο του ανυποχώρητου

             

                 
"Ό,τι είναι , ήσαν. Και ό,τι ήσαν είναι - ένας νωθρός, ξέγνοιαστος και μιμητικός λαός, αλλά χωρίς ούτε σπίθα από την Τουρκική φλόγα, ούτε ίχνος από την Ελληνική καλαισθησία. Χωρίς ούτε την σωματική ομορφιά, ούτε το αίσθημα του κάλλους στο πνεύμα - χωρίς προσωπική ανησυχία ή περηφάνεια καταγωγής - χωρίς μεγάλες φιλοδοξίες ή καν πρακτική δεξιοτεχνία, ζούνε σε μια διάφανη κατάσταση, σαν πλάσματα των κατώτερων τύπων που αγκιστρώνουνται στη ζωή για χάρη της ίδιας της ζωής. Λάτρεις του ήλιου και της θάλασσας, επιζώντες από απλή ζωώδη επιμονή ανάμεσα από θύελλες και καταιγίδες που έχουν ρημάξει τις ευγενέστερες φυλές της ανθρωπότητας."
                                                                 ( Η Βρεταννική Κύπρος, υπό W. Hepworth Dixon, 1887 )

(εντ γόoυτς δε πρόμπλεμ γουίθ δατ ντίαρ w.Hepworth, Dixon?)

τούτο το ποίημα στο χέρι μου είναι πολλά.
τ΄όνομα του: το χέρι μου.

αυτό που τώρα δε μας γνωρίζει
οληνύχτα οργίαζε μέσα μας.

Θα προσπαθήσω να το πω
χωρίς ημί χωρίς υπό:
"εμ πααίννεις ως στην κόλαση για ν΄άψης τσιγαρέτον.."*

(έχοντας μάλιστα το πλεονέκτημα του "σκασμός από κούνια" που του χάρισε η Ιστορία του,στην κόλαση πηγαίνει κανείς για να προλάβει σπεκουλαδόρους, εμπόρους καλοθελητές, σφετεριστές και νταβατζήδες λίγο πριν του αφαιρέσουν λίγη-ακόμη-μνήμη, λίγη-ακόμη-ταυτότητα, λίγη-ακόμη-αξιοπρέπεια.. στην κόλαση πέφτει κανείς για να συναντήσει όλους αυτούς, να τους κοιτάξει στα μάτια και να τους σιχτιρίσει στη γλώσσα που αυτοί καταλαβαίνουν!))  

//κύπρος ωραίο μου πλυντήριο,
πόση πτώση άραγε μας μένει ως την κορφή;;//

(* δεν πας στην Κόλαση για ν΄ανάψεις τσιγάρο, ελληνοκυπριακή παροιμία)
κάποτε είπες αγαπώ-το-νησί-σου κι εγώ το πίστεψα. Κάπου εκεί τελειώνουν και τα ψέμματα μεταξύ μας.) 

(: οι μέρες είναι πονηρές)

δεκαοκτώ μαρτίου δύο χιλιάδες δεκατρία.
ο Γκάτσος ξεροβήχει με νόημα στο Χατζιδάκι ενώ η Δανάη ανασύρει από κάτι -άπαικτες ακόμα-ανθολογίες μεγάλων ελλήνων συνθετών(ξέρεις, απ΄αυτές που χάριζε κάποτε η καθεστωτική καθημερινή και σήμερα κάθονται βουβές δίπλα από το έπιπλο της τηλεόρασης)τραγουδάκια σαν κι αυτό. προσοΧή!η Παναγιωτοπούλου εδώ δεν διασκεύάζει, Θυμίζει. θυμίζει αυτό που καμιά συλλογή σε de-lux πακέτο δεν κατάφερε ποτέ να ταριχεύσει: Τη σιωπή μα και τον αναστεναγμό της μουσικής, το δάκρυ μα και τα φυσίγγια των στίχων. 
με μια ερμηνεία τρυφερή και κρύα, φροντίζει αυτή την τόσο (μα τόσο) πυκνή στιγμή, ώστε να μοιάζει με αυτό που πραγματικά είναι:ένα ξεσκονισμένο ρεβόλβερ γιομάτο σφαίρες α-ταξίδευτες. μάλλον ήρθε η ώρα να απο-παγιδευτούν κι αυτές.άλλωστε κοντεύει δώδεκα και δέκα..με μαύρο ψωμί και μέλι, κόπιασε λοιπόν σαρακοστή-κυρά μου, να φάμε λίγη -ακόμη- ιστορία
_μα μέχρι να μπουν τα τανκς στην πόλη, αλοίμονο 
                                                               στους  πτωχόμουσους.

 

-τι να ντυθώ;;

τίποτα να μην ντυθείς -μ΄ακούς;
τίποτα να μην βάλεις- μην μασκαρευτείς-
κάνε μας κάτι καλύτερο:
κατέβα απ΄τον καρνάβαλο, απομακρύνσου σι-
γά- σιγά απ΄τους
καθρέφτες σου και ξε-
μασκαρέψου.
κι αν πρέπει, εάν είναι οπωσδήποτε ανάγκη
να ντυθείς κάτι
τοτε ντύσου την ομορφιά που υπονοούσαν τα μάτια σου
τότε που άνοιγαν στο μάσκα δεν έχω να γυρνώ.
μετά, γιομάτη έπαρση, γιομάτη μέθη βγες. 
(ωσάν Καρούζος) βγες και φτύσε  - φτύσε το θάνατο, κυριακάτικα.
μπας κι επιτέλους δοθεί η χάρη και μας
                   φανερωθείς-
(άιντε κορίτσι μου, άιντε άγγελε μου,

 

                                       γιατί πολύ φουρκίσαμε τ΄αστέρια_