[δουλειά σου, είναι να σε ονειρεύονται]

«Κυρία, θα σε αγγίξω με τον νου μου.
Θα σε αγγίξω και θα σε αγγίξω και θα σε αγγίξω
ώσπου να μου δώσεις
ξαφνικά ένα χαμόγελο, συνεσταλμένα άσεμνο
(κυρία θα σε
αγγίξω με τον νου μου.) Θα σε αγγίξω,
αυτό είναι όλο,
απαλά κι εσύ ολότελα θα γίνεις
με απέραντη ευκολία
το ποίημα που δεν θα γράψω.»

                                    (e.e cummings=)

(aπόψε o raoulpenman επιστρέφει ως ορκισμένος φύλακας του παραλόγου μέχρις ότου αυτό ξαναβρεί το κύρος του. Προς το παρόν,με το άνοιγμα της αυλαίας δεν είναι ούτε ευτυχής ούτε δυστυχής: είναι ανήσυχος. Φοβάται μήπως φοβηθεί, αναρωτιέται για ποιο ακόμα πράγμα θ΄αναρωτηθεί, ελπίζει πως θα ελπίσει κάποτε σε κάτι καλύτερο και, γενικά, βιάζεται. Κaτά τ΄άλλα από καθαρά τεχνική άποψη, όπως τον ειδοποιούν από τo κοντρόλ, υπάρχει μόνον ένα καθήκον, η εμβάθυνση. Μόνο το φάντασμα ξέρει πόσα οφείλει η στέγη στην σκάλα. e'δώ: http://www.metadeftero.gr/ )

(ρεμίξ: e. e cummings, ευγένιος αρανίτσης, angelus novus, Zωή τάχα )

[η βαρύτητα φωνάζει Εγώ]

Τριαλαριλαρό σαν σήμερα που τόσο ήθελε να σε δει, ώστε δεν τόλμησε να στο ζητήσει. Τόσο πολύ ήθελε να συλλαβίσει ευτυχία. Βάσανο το πέταγμα του γλάρου. Βάσανο να τον χαζεύεις άφταστο. Βάσανο να μην έχεις εικόνα του εαυτού σου. Ένα χρόνο μετά ο Raoul_penman θυμάται και μετράει τις γροθιές που έφαγε το σημαντικό από το ασήμαντο. Μετά χαρίζει τον εαυτό του στην απροσπάθεια. Άνοιξη; Βάσανο οι στίχοι του Καρούζου. Τριαλαριλαρό _

(aπόψε με τον raoulpenman αλητεύουμε στα σώματα των απέραντων γυναικών, αλητεύουμε  στην μιλιά μας, αλητεύουμε στην ακάλεστη πείνα και στην ακάλεστη δίψα- σ΄ ένα ταξίδι κει όπου ο αγέρας πιάνει τα κάρβουνα με τα χέρια. λίγο μετά τις ένtεκα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/) )

[πάρε.τα.χνάρια.που.άφησα]

Κ ο ρ μ ό ς. - Μόνον αυτός που θα μπορούσε να θεωρήσει το παρελθόν του σαν αποκύημα εξαναγκασμού και ανάγκης θα 'ταν σε θέση να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο σε οποιοδήποτε παρόν. Γιατί όσα έζησε κανείς μοιάζουνε στην καλύτερη περίπτωση με το ωραίο άγαλμα που ΄χασε σε μετακινήσεις από τα χτυπήματα όλα του τα μέλη και που άλλο τίποτε πια δεν προσφέρει παρά το πολύτιμο κομμάτι μάρμαρο, απ΄όπου θα πρέπει κανείς
να σ μ ι λ έ ψ ε ι   τ η ν  ε ι κ ό ν α  τ ο υ  μ έ λλ ο ν τ ο ς  τ ο υ.

walter Benjamin_

 

 

 

 

   
eυχαριστώ τους: http://xronos-gia-ksodema.blogspot.gr/

(aπόψε΄λίγο μετά τις έντεκα με τον Raoul penman eδώ: http://www.metadeftero.gr/ )
 

[κ]αμιά ψυχή σε κανένα στόμα]

"Δεν υπάρχει τίποτα θαμπό σ΄ένα δόγμα· το δόγμα είναι πάντα καθαρό, διαυγές, κρυστάλλινο, η πεμπτουσία της συμμετρίας, κάτι το αληθινά αποτρόπαιο."

(από τη σειρά "το παιδί που κοιμότανε σπουδαίος ποιητής και ξύπναγε βιαστικός προλετάριος")

ρεμίξ: ευγένιος αρανίτσης, νίκος χαλβατζής, Raoulpenman.

(παρά τις φήμες που θέλουν το Raoulpenman να περιμένει την ιστορία στη στάση του τρόλλ_εϋ, αυτός συνεχίζει να ζει, κληρονόμος μακριών δακτύλων, κάδρων με προσωπογραφίες προγόνων, και μιας πίστης στα ευοίωνα φίδια του φεγγίτη· συνεχίζει να ζει, για να βήχει, να θυμάται και να φταρνίζεται αναζητώντας(βοήθεια μας!) το κουκούτσι του πράγματος. Λίγο μετά τις έντεκα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/
 

[κ ο ρ έ κ τ:]

Ο ερωτευμένος δεν φοβάται πλέον το Υπερφυσικό (φοβάται τις μεταβολές στην επιθυμία του ερωτικού αντικειμένου, φοβαται τους αντίζηλους, τους καλοθελήτες, τον εαυτό του, τις φήμες, τα πάντα εκτός από το Υπερφυσικό).

ρεμίξ: Γιάννης Στίγκας, Ευγένιος Αρανίτσης, Raoul penman και ούτε οι radiohead ξέρουν τι μας κάνουν οι Radiohead.

(aπόψε στις έντεκα νταν΄ ο raoulpenman επιστρέφει για να μας θυμίσει αυτό που ολοένα ξεχνάμε: τον βυθό κάτω από τα τσιμέντα. Στα νερά της πιο βαθιάς ερώτησης το μυστικό είναι να θέλουμε να περιγράψουμε κι όχι να εξηγήσουμε. e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/login-forum)

[να παγιδεύεις το αόρατο στην ορατότητα]

Ο κόσμος της πάχνης/ κόσμος της πάχνης είναι·/ κι ωστόσο, κι ωστόσο»
                                                                                                                (Ισσα).

..απ΄ότι φαίνεται έφτασαν οι μέρες που λέγαμε οτι θα ρθουν και δεν θα ξέρουμε πως να τις διαχειριστούμε. Σπουδαστή των θραυσμάτων κάθεσαι καλά ή μετεωρίζεσαι;

Σύγκορμος ανάμεσα στην έρευνα του ρυθμού_και την ανοιχτή ερμηνεία Θες δεν θες στο τέλος Θα σ΄αφοπλίσει ένα χαμόγελο και μια λιποθυμία προς τα πάνω. Κι επειδή κάποτε πρέπει να βεβαιωθούμε για το καταβάθος μας, ορίστε:

Έχεις πολύ αγαπήσει μερικά πρόσωπα, ορισμένους τόπους,  ορισμένα κείμενα, περί αυτού πρόκειται· αυτό είναι όλο_

(aπόψε λίγο μετά τις έντεκα ο raoulpenman σε μια ακόμη απόπειρα να βεβαιωθεί για τα καταβάθος μας μετεωρίζεται ανάμεσα στην έρευνα του ρυθμού και της ανοικτής ερμηνείας μερικών προσώπων ορισμένων τόπων, ορισμένων κειμένων που έχει αγαπήσει. eδώ: http://www.metadeftero.gr/

[κοινή γνώμη αποκαλώ το αντίθετο της ψυχής]

Από μια άποψη, αν το καλοσκεφτείς, το facebook είναι το βασίλειο της ελευθερίας. Υπάρχει μια θέση για τον καθένα εδώ, αρκεί βέβαια να έχει πρόσβαση στα ίντερνετς· εδώ, με μια απλή και δωρεάν εγγραφή, καθεμιά μπορεί να αυτοπαρουσιαστεί με τον τρόπο που εκείνη θέλει, και όλοι είναι ελεύθεροι να αλληλεπιδράσουν με όλους. Στο πάρτυ του ατομικού φιλελευθερισμού οι δυνατότητες είναι οριακά απεριόριστες. Για παράδειγμα, είσαι ελεύθερος να εκθέσεις την ευαίσθητη πλευρά σου και το νέο σου smartphone, να μοιραστείς την ποιητική σου φλέβα και να μάθουν επιτέλους όλοι για εκείνο το ταξίδι σου στη Βαρκελώνη. Να κάνεις πολιτική προπαγάνδα, να μας καλέσεις στη συναυλία /ποιητική βραδιά/συνέδριο/έκθεση φωτογραφίας σου, να διαφημίσεις τη start-up επιχείρησή σου ή το ατομικό σου ανθρώπινο κεφάλαιο. Μπορείς να σχολιάσεις, να δηλώσεις την αρέσκεια ή την απαρέσκειά σου, να κοινοποιήσεις. Να διαλαλήσεις προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι είσαι ρομαντικός, single, περιζήτητη, διαθέσιμος, ταλαντούχα, αποκατεστημένος, πολυπράγμων, εξεζητημένη, out-going, λαϊκός και ανεπιτήδευτος, ριζοσπάστρια, cool πατέρας, ανερχόμενος κάτι, ευτυχισμένος.

Μια παρωδία μοναδικότητας. Το χαϊδεμένο παιδί μιας κοινής γνώμης  η οποία διψάει να δει αντί να διαβάσει, εν ολίγοις  Της κοινής γνώμης : το αντίθετο της ψυχής.

Απ΄την κοινωνικότητα - ως - καθήκον ως τον "πληθωρισμό δυνατοτήτων επαφής" ( ο όρος "επαφή" προέρχεται από το ψηφιακό / ηλεκτρονικό οικοσύστημα) η απόσταση είναι μικρή. Ενώ η κοινωνικότητα σα δυνατότητα ή και επιθυμία κρατούσε μια αξία για τη μοναχικότητα, κ α θ ώ ς  κ α ι  τ η ν  λ ε π τ ή  τ έ χ ν η  α υ τ ή ς τ η ς μ ο ν α χ ι κ ό τ η τ α ς, η κοινωνικότητα σαν καθήκον δεν αφήνει τέτοια περιθώρια. Πρέπει ο καθένας / η καθεμιά (και η έμφαση είναι πράγματι στο "άτομο") να κινείται μέσα στα "κοινωνικά περιβάλλοντα" (δηλαδή ανάμεσα στους Άλλους) όσο πιο αποδοτικά / ωφέλιμα για τον ίδιο / την ίδια γίνεται. Αυτό έχει δημιουργήσει (δεν είναι καινούριο) μια σχεσιακή υπερένταση (στο φόντο του καθήκοντος της "κοινωνικής συσσώρευσης", της "συσσώρευσης κοινωνικού κεφαλαίου"). Και η σχεσιακή υπερένταση πίσω απ΄τις πλάτες των "ατόμων", υποδεικνύει την διαρκώς αέναη μετακίνηση / μετάπτωση απ΄το κάθε φορά "εδώ" σε διάφορα "αλλού".
Ενώ αυτές οι μεταπτώσεις ήταν για καιρό αποκλειστικά δυνατότητα της χημείας (αλκοόλ, drugs, φάρμακα) η ψηφιακή / ηλεκτρονική αναπαράσταση της ζωής μορφοποίησε, ενδυνάμωσε και έκανε ακίνδυνες (από πρώτη ματιά ) αυτές τις εντατικές αλληλουχίες τυφλού κοινωνικού κυνηγιού, του είδους "εδώ - αλλού - εδώ  - αλλού" ή "αλλού - αλλού - αλλού".

Λένε πως ο μόνος ασφαλής τρόπος να μη συναντήσεις ποτέ κάποιον είναι να τον παρακολουθείς·
ακολουθώντας αυτά τα "δίκτυα" των δρομολογίων, αυτά τα προγράμματα, αυτά τα δέλεαρ του εικονικού χρόνου δεν θα συναντήσεις το αληθινό τοπίο ποτέ. Το αληθινό καταγωγικό Τοπίο που όπως μας λέει κι ο  Αρανίτσης κρατάει το ομορφότερο κομμάτι του μακριά απ΄τις λειτουργίες της διαφήμισης και του τουρισμού σαν ένα προγονικό κατάλοιπο αδιαπραγμάτευτης εσωστρέφειας. Αυτή η λεπτή τέχνη της μοναχικότητας τελεί τούτη την πρόκληση: να περνάς τα σύνορα του "εδώ" ριψοκινδυνεύοντας μια προσωρινή ανωνυμία στον ομφαλό του Κρυφού, που σημαίνει ότι εξαρχής κινείσαι με την ελπίδα, την προοπτική να ξαναβγείς στο φως και τανάπαλιν· εν ολίγοις, να μυηθείς στο πηγαινέλα απ΄τον έναν κόσμο στον άλλο, να αφεθείς σε μια παλινδρόμηση: το πρότυπο αυτού του παιχνιδιού δεν είναι πια η monopoly αλλά Tο kουτσό:

Σ΄αυτό το παιγνίδι μαθαίνεις πως να περιπλανιέσαι αλλά πάντα να φτάνεις, να μπερδέυεσαι χωρίς να χάνεσαι, να κινείσαι ονειρευόμενος μιαν ιδεώδη γραμματική της περιπλάνησης, μια Ποιητική του προσανατολισμού:

Το σημαινόμενο βάθος αυτής της σχεδόν αλλόκοτης επικράτειας αιχμαλωτίζει τη μελαγχολική, την κατά κάποιο τρόπο ανησυχαστική ευτυχία του να ζεις σ΄ έναν ιστό /τόπο αρμονικά δεμένο με μια ποιότητα εμπειρίας οικεία και συγχρόνως αιθέρια, απτή και την ίδια στιγμή μετα-φυσική

με κάτι που όλο γεννιέται κι όλο  γ ί ν ε τ α ι_

 

(aπόψε λίγο μετά τις έντεκα ο Raoul_penman eνημερώνει τη κατάσταση του και με μια αιφνίδια αντιστροφή αποκαλεί την κοινή γνώμη το αντίθετο της ψυχής. Ριψοκινδυνεύοντας μια προσωρινή ανωνυμία στον ομφαλό του Κρυφού κινείται ονειρευόμενος μιαν ιδεώδη γραμματική της περιπλάνησης, μια Ποιητική του προσανατολισμού προς κάτι που όλο γεννιέται κι όλο γίνεται_ e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ )