/το ψυχομέτρι/

Μπορείτε να μου διηγηθείτε ό,τι θέλετε. Εγώ ξέρω ακριβώς τι θέλω:

Να μας ανταμώσει μια μέρα η αλήθεια. Σαν σύμπτωση. Μετά, ας με πάρει το Ελάχιστο στη δαχτυλήθρα του!

Πουλάω μουσικά χαλιά

από τις φάμπρικες της δύσης!
Στολίζουν ρημάδια, στολίζουν ψυχές!
Κι αν θες σαν μοντέρνος αστός να ζήσεις
με λίγο μπακίρι σ' τα δίνω!...
Με λευτεριά και τρόπους ντόπιους
κι άλλα κουρέλια σ' τα' ανταλλάσσω!
Πάνε χρόνια που 'χει να βρέξει
και ο Γραικύλος τ' αφτιά του να θρέψει
Στη «μπέρδα» χειμώνας. Πάγωσε η βρύση
και το τραγούδι δε λέιε ν' αρχίσει
Πάνε χρόνια κι ο ήλιος πουντιάζει
κρύα τα σανίδια, το πάτωμα μπάζει
κι ήρθα οι εμπόροι, τους πάγκους τους στήσαν
κλέψαν και πήραν, νοικιάσαν, πουλήσαν.
Ένα κλαρίνο αντί δέκα φλογέρες
οχτώ καραμούζες, σουραύλια μ' αέρες!
Μπανάρικες βιόλες και σπάσαν τις λύρες
και για ένα μπουζούκι, επτά ταμπούρια μου πήρες!
Στα τάστα να σβήνω τα μόρια με πένα
κι αντί για ψαλτήρια, πιάνα συγκερασμένα!
Η (ΝΗ) έγινε (ΝΤΟ), η (ΠΑ) έγινε (ΡΕ)
μετριέται η ψυχή μας; Τι λέτε μωρέ!
Κι οι ντόπιοι ξεμάθαν το νήμα να γνέθουν
μες στο μυαλό τους κουβάρι δεν έχουν!
Ξεχάσαν να πλέκουν ντουζένια με δρόμους
τον πλούτο του τρόπου ξηλώσσαν με νόμους
Κανείς δεν κεντάει φωνές στο φεγγάρι
τα εργόχειρα λιώσαν μ' αυτό το παζάρι
κουφές σαϊτιές στ' αργαλειού το στημόνι
που λένε παράδοση κι όμως τελειώνει!
Κι οι εμπόροι θεριεύοθν, στήνουν φουγάρα
μηχανήματα φτιάχνουν, τραγούδια-τελάρα
χαλιά ένα σωρό και ίδια για όλους
οι εμπόροι κι εδώ αγοράσαν εμπόρους
και στήσαν παράγκα: «Μουσικαί εισαγωγαί»
Πουλιέται η ψυχή μας; Τι λέτε μωρέ!
Να! Λέω να μην πάρω χαλί αυτό το χρόνο
κι αφού έχω ξεχάσει πως ράβουν τον πόνο
γαζώνω κουρέλια με ρέλια που βρήκα
σ' αυτούς που θα 'ρθούνε ν' αφήσω για προίκα!

(:για να δούμε τι θα κάνει η yafka..)

"Λέμε πως πολεμούμε για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός χρεοκόπησε μια και καλή, με τούτον το πόλεμο. Η γερμανία είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και τα καμώματα της τέλεια ευρωπαϊκά, δηλαδή επιστημονικά. Μας σκοτώνουν, μας εξαρθρώνουν, μας ερημώνουν σύμφωνα με όλα τα καμώματα της επιστήμης... Δεν έχουμε να σώσουμε τίποτε από αυτόν τον πολιτισμό, ας πάει στα καλλιά του: έχουμε να σώσουμε μόνο τον άνθρωπο, αν μπορούμε".

(Γιώργος Σεφέρης, τότε, κάπου εκεί στα 1942.)

Ναι, τα πάντα συμπίπτουν.Tο κάπου εκεί του Σεφέρη με το 'κάπου εδώ' των Usurum. Φαίνεται ότι είναι σφάλμα να υποθέτεις την ύπαρξη ενός απόλυτου ιστορικού χρόνου: υπάρχουν διαφορετικές εποχές, έστω κι αν είναι παράλληλες..
 Οι Usurum (όπως άλλωστε και η yafka records) αρνούνται να στηριχτούν στα περιστασιακά  στοιχεία της λεγόμενης σύγχρονης εποχής. Να είναι μοντέρνοι με την έννοια που δίνουν σ΄αυτην την λέξη οι σύγχρονοι τους, πράγμα που δεν σημαίνει ότι επιλέγουν να είναι αναχρονιστικοί: απλώς στέκουν στις παρυφές της επικαιρότητας της εποχής τους, κι απ΄αυτήν την άλλη εποχή όπου τα πάντα υποτάσσονται στους όρους της ποίησης, όπου τα πάντα ισχύουν ως σύμβολα κι όχι ως περιγραφικά θέματα, αποπειρώνται ένα έργο που μπορεί να μοιάζει ξένο κι ανταγωνιστικό προς την εποχή τους και το ιστορικό της κλίμα, παρόλο που τόσο η μία όσο και το άλλο τους συμπεριλαμβάνει, τους ερμηνεύει και σε τελική ανάλυση τους προσανατολίζει προς μια υπέρβαση στο τέλος της οποίας περιμένει ο άνθρωπος _

Promo από τον πρώτο ομώνυμο δίσκο που πρόκειται να κυκλοφορήσει αρχές Μαΐου από τη Yafka records

Στίχοι, Μουσική: Σταύρος Ρουμελιώτης

Γιώργος Σταυρίδης: τύμπανα,
Λάμπρος Λαπίνας: φαγκότο
Σοφία Γιαννίτσιου: πιάνο,
Σταύρος Ρουμελιώτης:κιθάρες
Κοσμάς Λαμπίδης: φωνή,
Κώστας Πατσιώτης: ηλ. μπάσο

ηχοληψία, μίξη: Γιάννης Ταβουλάρης
επιμέλεια παραγωγής: Usurum, Γιάννης Ταβουλάρης, Γιώργος Ζιώτας
έργο booklet: Μαρίτα Νιάκαρου
γραφιστική επιμέλεια: Ελευθερία Άνθη

facebook.com/usurum.band
usurum6@gmail.com

Κάπου Εδώ

Κάπου σε ένα χωριό
Δίπλα σε μια σκοτεινή ψεύτικη αγκαλιά
Οι μανάδες σφάζουν τα παιδιά τους
Τραβάνε από το στήθος την καρδιά τους

Κάπου σε ένα χωριό
Δε γιορτάζουν τις χαρές
Το θεό τους βρίζουν οι γριές
Κι οι πιστοί σταυρώνουν ανθισμένες αμυγδαλιές

Κάπου σε ένα χωριο
Δεν κλαίει ποτέ κανείς
Και σ' αγαπώ δε λένε σιγανά
Μόνο το κράζουν σε μεγάφωνα λευκά

Κι εγώ είμαι εκεί
Κι εσύ είσαι εκεί
Κι ο νους μας αρρωσταίνει απ τον αέρα
Γιατί ο ήλιος δεν πετάει φωτιές
Γιατί στο δάσος τους φορέσαν κουνουπιέρα

Γιατί ο άνθρωπος δεν εκπνέει ευχές
Γιατί μολύνθηκε ο εγκέφαλος εκεί πέρα
Κι εγώ είμαι εκεί
Κι εσύ είσαι εκεί
Κι ο νους μας αρρωσταίνει απ τον αέρα

Τη μνήμη μας ταίζουνε ναρκωτικά
Από λωτούς παρσκευασμένα
Και τα αγριόχορτα που φύτρωσαν στο δάσος μαζικά
Με ροζ χαρτιά τα κρατάνε πεθαμένα

Και τώρα πια μας τελείωσε η μπογιά
Που μ' αυτή έγραφε "no pasaran" ο κόσμος
Και το μικρό δε θα ξεμυτίσει απ τη φωλιά
Γιατί μας ντάντεψε στα πόδια του ο τρόμος

Κι όλα τα φτιάχνουνε να μοιάζουνε σωστά
Κι όσα δεν μπόρεσαν θυσίες τα πουλάνε
Και το πληρώνουμε με τόκους ακριβά
Στο χωριό όπου κανίβαλλοι κυβερνάνε

 

 

 

 

/ α ν ο ι ξ η γ η τ ο /

 ...........Τί είσ΄εσύ, που θέλεις νά ξανανιώσεις
μ΄ό,τι πλέον εχάθη; Είσ΄ένα πλάσμα ονειροπόλο,
ο ίδιος πυρετός του εαυτού σου...
..Σπουδάζεις  καταστροφή κι αναπνέεις ακόμη!!!

καλή λεφτεριά σ' όλα τα κελιά και (γιατί όχι;) καλή αντάμωση στα ξέφωτα του μη-τόπου του καθενός μας - σ' αυτό που οι άλλοι λεν πατρίδα

ο ανοικτόκαρδος θεός / ο ορεξάτος διάβολος (δεν αποσαφηνίστηκε τί απ΄τα δύο) ήθελε να γράψει: Κάθε τι καλό μένει πάντα αγνοημένο, και τελικά έγραψε: Κάθε τι ζεστό είναι κάπου θαμμένο)_ αν προσέξεις λίγο ίσως τ΄ακούσεις κι εσύ..(μου λείπειθ)
πέρα ορεινής

/η σεξουαλική υγεία είναι μια απάτη*/

φάστ - φόργουωρντ μέσα στο βουητό του μη - χρόνου σβησμένης μαγνητοταινίας - μέσα στο

κορμί της - ευρωπαϊκή λιακάδα:

 / πορνοδύτης / πορνοκόπος  / πορνομύστης
                                                   / πορνοσκόπος / πορνΩμέγα /

δρόμοι μιας παράξενης πόλης. κεραμεικός. αθήνα. ελληνικές γραμματοσειρές, η μυρωδιά της

σκόνης και το λαχάνιασμα του Tricky:

(nothing's changed / feel the same)

:θέλω να γίνω μέσα σου. ρήμα που στάζει.

πάντα φλογοδίαιτος ποτέ ξελυτρωμένος

(εννοώ τους αγίους_

 

 

μόβ από φτώχεια χωρίς έλεος / μόβ από Λένιν*

Μας το φώναξε πρώτος ο Καρούζος*, το φωνάζουμε κι εμείς ξανά απ΄την αρχή: η φτώχεια της τσέπης δεν είναι τίποτα μπροστά στις υπόλοιπες φτώχειες. Την φτώχεια (την σκληρότητα) της καρδιάς, την φτώχεια (την σκλήρυνση) της σκέψης. Η αξιοπρέπεια δεν έχει ούτε τσέπες ούτε πορτοφόλι. Η αξιοπρέπεια κυκλοφοράει παντού γυμνή, γι αυτό είναι μόνιμα εκτεθειμένη στους Pretendέρηδες και στους βιαστές, γι' αυτό είναι μόνιμα ματωμένη και γεννιέται πάντα ξανά και ξανά απ' τις ίδιες της τις πληγές.

Η κατάκτηση της ζωής μας απ΄το εμπόρευμα, και μάλιστα όχι απλά - απ΄ - το - εμπόρευμα - σαν - πράγμα αλλά η κατάκτηση των ζωών μας απ' τη λύσσα να κάνουμε τους Άλλους  "πράγματα", αυτός ο έσχατος καπιταλιστικός νεωτερισμός που καταστρέφει ήδη, και προορίζεται να καταστρέψει ακόμα περισσότερο οποιοδήποτε πραγματοποιημένο υποκείμενο - αυτή η αισθητικά και συναισθηματικά εξαθλιωτική συνθήκη - θέτει στις καινούργιες προλεταριακές συνειδήσεις, έστω στα πρώτα τους σκιρτήματα, ένα ερώτημα που οι ταξικοί μας προγόνοι δεν αντιμετώπισαν ποτέ πριν σε τέτοια έκταση και ένταση: το ερώτημα της ηθικής. Της - προλεταριακής ηθικής - της ηθικής των δημιουργών του πλούτου - ανεξάρτητα από φύλο, φυλή ή ηλικία.

(-όποιος τώρα στη λέξη ηθική καταλαβαίνει "ηθικολογία" είτε είναι ανόητος είτε ξοφλημένος και παρακαλείται όπως παραιτηθεί από την ανάγνωση του παρόντος post ΤΩΡΑ!,
για το καλό όλων μας!- )

Αν λέγεται, προλεταριακή πολιτική η (επαναστατική) θέληση και κατασκευή της λειτουργίας ενός (μελλοντικού) κόσμου που θα ανήκει στους δημιουργούς του αφού ξεμπερδέψουμε από τους σφετεριστές του, λέγεται προλεταριακή ηθική η (άμεσα - αναγκαία ) εδραίωση του σχετίζεσθαι σ΄έναν (τωρινό) κόσμο που αιμορραγεί και παραπέει. Πιο σωστά: σ΄έναν τωρινό κόσμο όπου η τάξη μας αιμορραγεί και παραπέει!

Υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη - ανάγκη που δεν θα τη δεις πουθενά γραμμένη - ξεπεράσματος αυτής της υπαρξιακής αντίθεσης που μας έχει χαρίσει, στον καθένα και την καθεμιά χωριστά κι όλους μαζί, σαν προσωπική κόλαση, η καπιταλιστική "ανάπτυξη": της πόλωσης ανάμεσα στη δημιουργία και το σφετερισμό. Ανάμεσα στη χαρά και την ενοχή. Της πόλωσης που είναι ενεργή καθημερινά, μέρα νύχτα, στις μικρές θλιβερές ζωές μας. Μόνο ό,τι χαρίζεις είναι δικό σου πρέπει να γράφει στη σημαία του σύγχρονου προλεταριάτου που δημιουργεί όχι μόνο στη μορφή "εργασία" αλλά σε κάθε μορφή των κοινωνικών σχέσεων, στην φιλία, στον έρωτα, στη γνώση, στη γιορτή, στην ανακούφιση της θλίψης..


Η έκκληση στη προλεταριακή ηθική δεν οφείλεται στην a priori παραδοχή ότι οι 'οι εργάτες είναι καλοί άνθρωποι'. Όχι!! Στηρίζεται στη σιγουριά πως μόνο οι δημιουργοί μπορούν να είναι γενναιόδωροι. Απ΄αυτούς / αυτές που μαγειρεύουν (για τους άλλους), ως αυτούς κι αυτές που κτίζουν (για τους άλλους), ως οποιονδήποτε κουράζεται, λερώνεται και ματώνει (για τους άλλους).

Το προλεταριακό ηθικό (κι εντέλει αισθητικό) πλεονέκτημα, η γενναιοδωρία δηλαδή εκείνου που μπορεί να μοιραστεί και να χαρίσει χωρίς κανένα αντάλλαγμα και χωρίς καν σκέψη ή υπολογισμό ανταλλάγματος δεν γεννιέται μαζί με την "πρόσληψη" ή την κάρτα ανεργίας. Αν ήταν έτσι δεν θα είχε γεμίσει η τάξη μας με μικροαστούς..

Σύντροφε, θα κατεδαφίσουμε ποτέ την κοινωνική μας δυστυχία; Χρωστούμε την πάλη βεβαίως. Αύριο περιμένω να συναχτούμε χαρούμενοι, για να γλιτώσουμε τη διαλεχτική της επαναστατικής αιθρίας απ΄τις ανούσιες θεωρητικές συζητήσεις. Κάθε καλό στην οργή του λαού κι ας αναπνέουμε οράματα.. μα γι΄αυτό ακριβώς δεν είμαστε οι καλύτεροι της Ιστορίας;

 

(εργάσου τώρα στου εαυτού την εκμηδένιση_

 

Το θέμα δεν είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ιδεολογίας

(αυτό είναι εύκολο)

το θέμα είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ψυχολογίας

(αλλ΄αυτό είναι δύσκολο).

Νίκος Καρούζος*



 

:μιλώ λαλώ ψυχόληπτος

μ΄έσερναν ξημέρωμα Σαββάτου

μαυρομαντηλούσες θειάδες και κουρασμένα ξαδέρφια

ανάμεσα σε καφέδες, άθλια κονιάκ και παξιμαδάκια..

η μάνα μου να στέκει τρυφερή μέσα στην απελπισιά της

με κάτι δάκρυα αντανακλαστικά της ματαιοδοξίας μου:

βρωμοθάνατος έκραζα, βρωμοθάνατος λαλούσα

(πρέπει να είχα πει και κάτι σανσκριτικό αφού..

..αφού ξάφνικά βρέθηκαμε μόνοι στην άκρη της πραγματικότητας

εγώ, εσύ και τα 21 αιωρούμενα σου γραμμάρια

-να με κυνηγάνε από παντού όπως κυνηγά ο σκύλος

τη σκιά της πεταλούδας στο χώμα..-

(το ίδιο χώμα που έχει αναλάβει εδώ και κάτι μέρες το ζήτημα της ρίμας)

αφήνοντας μας ήσυχους να δουλέψουμε -

( να, επιτέλους και κάτι μαζί μπαμπά! )

:τον ελεύθερο στίχο.

Κι έτσι μείναμε μέχρι το πρωί_

στιγμή προς στιγμή να τον κτίζουμε

και να μας κτίζει, να τον ρωτάμε και να μας ρωτάει [...]

αποστηθίζοντας ολάκερο το θάνατο

...το γουδί το γουδοχέρι

ώσπου έλουσε το δωμάτιο μια συγγνώμη μεγάλη.

μεγάλη σαν αγάπη.. συγ(χωρώντας) τους Πάντες..απόντες και παρόντες.

(με του ποταμού το μάταιο αποκοιμήσου στην παλάμη μου πατέρα

..ανατριχιαστικά ανθρώπινος).

"τ / ΙπΟ / τ // α δεν // σ / υγΚρίνετ / αι // με το μ // υ / ΣτηΡι / ο // της  // γ // αλΗνη / ς" (Κάμμινγκς)..

 

(:το νέο κυπριακό)

Ο πατέρας μου πίνει τον καφέ του στο χαμηλό
τραπεζάκι του σαλονιού. Μου λέει σαν να μονολογεί:
"Η μάνα σου πότε μου φτιάχνει σκέτο τον καφέ, πότε
όπως τον πίνει ο παππούς σου" (γλυκό, 'πετιμέζι' που λέμε)...

απομένει το ζήτημα της ρίμας _