[Το πεύκο που συνάντησα προχτές μ΄αναγνώρισε σήμερα]

Tώρα γράφω πουλιά.

Δεν τα βλέπω να έρχονται, δεν τα διαλέγω,

ξαφνικά βρίσκονται εκεί, είναι αυτό,

ένα σμήνος από λέξεις

μία

προς

μία

στα σύρματα της σελίδας,

τιτιβίζοντας, τσιμπώντας, βροχή φτερών

κι εγώ χωρίς ψωμί να τους δώσω, μονάχα

αφήνοντας τα να έρθουν. Ίσως

αυτό να είναι ένα δέντρο

ή ίσως

ο έρωτας.   

(από τη σύνθλιψη των σταγόνων του Julio Cortazar σε μετάφραση του Βασίλη Λαλιώτη, εκδόσεις http://www.bibliotheque.gr/)

(0) Raoul_Penman έχει δει, στ΄αλήθεια έχει δει το χιόνι, τα άστρα, τα βελούδινα βήματα της ομίχλης. Έχει αγγίξει, στ΄αλήθεια έχει αγγίξει, το πιάτο, το ψωμί, το πρόσωπο αυτής της γυναίκας που τόσο αγαπάει. Έχει ζήσει, σαν ένα χτύπημα στο μέτωπο, τη στιγμή, το λαχάνιασμα, την πτώση, τη φυγή, αργόσυρτα, ευτυχισμένος. Τώρα γράφει πουλιά και βρίσκει ανάμεσα στα χείλη του μια χούφτα από αλάτι. Ποίηση γυμνή λίγο μετά τις 21: oo e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ ))

 

 

[Táctica y estrategia]

Η τακτική μου είναι
να σε κοιτάζω
να σε μαθαίνω πως είσαι
να σε θέλω όπως είσαι

η τακτική μου είναι
να σου μιλώ
και να σ΄ακούω
να χτίζω με λέξεις
ένα γεφύρι ακατάλυτο

η τακτική μου είναι
να μένω στη μνήμη σου
δεν ξέρω πως, ούτε ξέρω
με ποια δικαιολογία
αλλά να μένω εκεί

η τακτική μου είναι
να είμαι ειλικρινής
και να ξέρω ότι είσαι ειλικρινής
κι ότι δεν πουλάμε ο ένας στον άλλο
πραγματικότητες εικονικές
έτσι ώστε ανάμεσα μας
να μην υπάρχει αυλαία
ούτε άβυσσοι

η στρατηγική μου είναι
απ΄την άλλη
πιό βαθιά και πιο
απλή

η στρατηγική μου είναι
μια συνηθισμένη μέρα
δεν ξέρω πως, ούτε ξέρω
με τι πρόσχημα
τελικά να με χρειάζεσαι

του Mario Benedetti από τη συλλογή "Poemas de Otros"

 

[Ο μύθος, η ανάγωγη φύση της αλήθειας ή μήπως τόξο που τρέμει τραβηγμένο; Aπόψε, με τους δείκτες να είναι σχεδόν στο μηδέν, λίγο μετά τις 21:00 o raoul _penman επιδίδεται  γι΄άλλη μια φορά στη μαντική ρωτώντας «Ποιό βέλος πετάει παντοτινά;» Και απαντά: «Τό βέλος που καρφώθηκε στο στόχο». Όχι παίζουμε!

 Μόνο το φάντασμα ξέρει πόσα οφείλει η στέγη στη σκάλα_ e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ ]

:[θραύσμα // ανείπωτο]

Να είμαστε το θρόισμα των φύλλων.
Να είμαστε του ουρανού το χρώμα.
Όρθιοι,
φτωχοί,
των ανοιχτών δρόμων
τρελλοί θαμώνες.
Το ανοιχτό στοίχημα
εμείς οι ίδιοι.
Η ασεβής χειρονομία
στις εικόνες
της επίπλαστης ευτυχίας.
Να είμαστε του αδυνάτου φορείς,
να είμαστε το μέσο,
να είμαστε ο σκοπός.
Να φτύσουμε τις καταξιώσεις
και τη σπουδή του τίποτα.

Δεν παύουμε να μαγειρεύουμε
κόσμε του ταχυφαγείου!

[Σήμερα. Παρασκευή. 21:00.  Γαλάζιοι Άγγελοι. Τα άλογα σου κλάινε, τα άλογα σου πεθαίνουν από έλλειψη ανέμου.Απομένει ένα ακόμη τετράγωνο Ουρανού – Πλούτωνα, με τον Κρόνο παράλληλο με Πλούτωνα και το Δία παράλληλο με Ουρανό που Και θα αστράψει Και θα βροντήξει. Που Και θα βρέξει Και θα κατεβάσει ...Ποια τάξη –ποιο έργο δηλαδή – μπορούμε να ανακαλύψουμε και να επιβάλουμε απόψε στο Κουτσό;  Αυτή η τάξη θα θύμιζε τον ορισμό του Λέβερκυν για κάποιο μουσικό έργο του: "Μια νύχτα που δεν φαίνεται εξαιτίας των αστραπών».. Κι ωστόσο, ο raoul_penman, αντίθετα στο πνεύμα των ημερών, θα ευχηθεί για ένα στίχο που θα του επέτρεπε να διακρίνει «τα μάτια του χάους πίσω από το πέπλο της τάξης», ένα τελετουργικό πανικό, ένα κερί αναμμένο και απ΄τις δύο άκρες. Συντονίσου e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

[Το να θυμάσαι μείον τη μνήμη: νά τ΄είναι ο έρωτας]

   Το ξενύχτι
είναι ένα παιδί που χασκογελάει με τη βλακεία.
Είναι
ο μέγας δυνάστης-
περίεργος φίλος.
Είναι το βασίλειο της αντίφασης.
Γάτα αυτάρεσκα αυτοσυγκεντρωμένη.
Είναι άσκηση
ψυχραιμίας και διάλυσης
πεδίο μάχης
λύσσα
ένταση
σιωπή.
όλοι οι θόρυβοι του κόσμου.

   Τα γράμματα σου,
καλύτερα,
ο γραφικός σου χαρακτήρας
παίζει το ρόλο
της φωτογραφίας.
Καλύτερα,
γεννάει ό,τι
καμιά φωτογραφία
Ποτέ και Πουθενά
δε θα γεννήσει.
Όλες τις στιγμές
και τα ταξίδια
και τις παραλείψεις.
Όλα ζωντανεύουν
ξεκάθαρα
χωρίς καμιά τεχνική βοήθεια
χωρίς κάτι έτοιμο.
Όπως έγιναν.

Ξενύχτησα
χαζεύοντας
τον γραφικό σου χαρακτήρα.

(τίτλος δανεισμένος από το καλοκαίρι σε σκληρό δίσκο του Ευγένιου Αρανίτση)

 

(Tο ποίημα μοιάζει με μιαν αντεστραμμένη στιγμή σιωπής, όταν το βλέμμα μένει έκθαμβο, ερωτευμένο, ερεθισμένο, απορημένο, συνεπώς λειψό: από τη θέα της σκηνής λείπει η καθησυχαστική ακρίβεια μιας βαθύτερης, μιας απόλυτης γνώσης. Απόψε λίγο μετά τις 21:00 η ματιά του raoul_Penman τραντάζεται αποσπώντας μια εικόνα αινιγματική, που την επεξεργάζεται στη συνέχεια για να της εξασφαλίσει ένα λόγο ύπαρξης, δηλαδή μια μεταφορά: κάποια σημασία. Η σημασία ωστόσο είναι, και πάλι αδύνατη. Δυνατή είναι μόνο η μουσική του ερωτήματος. Λοιπόν; Εκεί που η τάξη αδυνατεί, έρχεται ο μύθος _ε΄δώ: http://www.metadeftero.gr/)




 

“Έφυγε η Συρία, έφυγε”

Έφυγε η Συρία έφυγε• έσιαξε το φουστάνι της κι έφυγε.

Οι στρατιώτες της Χεσμπολάχ έμειναν χωρίς γη κάτω απ΄τα πόδια τους,

και οι Αμερικανοί στρατιώτες έμειναν χωρίς γη κάτω απ΄τα πόδια τους,΄

Οι Ιρανοί στρατιώτες, αυτοί κι αν έχασαν τη γη κάτω απ΄τα πόδια τους!

Έμεινε ο Μπασάρ Αλ  Άσαντ χωρίς χώρα να κυβερνήσει,

Τα ρωσικά βομβαρδιστικά χωρίς ουρανό να πετάξουν.

Κι έμειναν όλοι να κοιτούν με απορία τη μαυρη τρύπα στον χάρτη.

Γιατί έφυγε η Συρία, έφυγε•

Και κανείς δεν ξέρει προς τα πού τράβηξε.

 (απόσπασμα από το ποίημα “Έφυγε η Συρία, έφυγε” του Jazra Khaleed, Τεφλόν, τχ. 14)

Παρασκευή. Ο κόσμος γέρνει λιγάκι σήμερα-οι τίτλοι των εφημερίδων, τα κτίρια, τα σύνορα, ακόμα και  ο θαλάσσιος ορίζοντας  που ο raoul _penman αγναντεύει, προσπαθώντας να σηκώσει τον αριστερό του ώμο, προσπαθώντας να ανατρέψει τον πόνο του. Με το απόγευμα στο κρόταφο απόψε λίγο μετά τις 21: 00, είναι σα να προβάρεται κάτι. Ενάντια στον κυρίαρχο λόγο που επιστρατεύει ευφημισμούς όπως «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις», «χτυπήματα ακριβείας» και «παράπλευρες απώλειες» ο Raoul καθισμένος οκλαδόν σε μια πλατεία προφητεύει ανέμους για πενήντα μέρες φυτεύοντας τρομπέτες στην πόλη σα να ΄ταν φαρμακεία. Και κάπως έτσι διασταυρώνονται καιρός και μόλις e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

// ανάγΚη, ιΔέα, Πράξη //

Θα ζωγραφίσω το φεγγάρι και ας μην έχει βγει. Θα φτιάξω ένα πλανήτη και μέσα του θα κλείσω: το όλο, το μισό, το τίποτα. Και θα υπάρξει. Θα ζωγραφίσω τη θάλασσα. Τα ψάρια, το βυθό, τα φύκια. Τα πλοία και ας μην τα χω ανεβεί. Θα φτιάξω φινιστρίνια και μέσα τους θα κλείσω: το πήγαινε, το έλα, το αταξίδευτο. Και θα υπάρξουν. Θα ζωγραφίσω τα δέντρα, το βουνό, τα σώματα. Τα πρόσωπα των ανθρώπων και ας μην τα χω φιλήσει. Θα φτιάξω στόματα και μέσα τους θα κλείσω: το γέλασε, το μίλησε, το κλάψε. Και θα υπάρξουν. Και ας μην ξέρω να ζωγραφίζω. Θα φτιάξω ένα κύκλο και μέσα του θα κλείσω: τους άλλους, τον κόσμο, εμένα. Και εκεί θα βρω τη θέση μου. Και θα υπάρξω.

πηγή: http://apiastosleizer.com/

(Mη λυπάσαι αυτό το πολυάσχολο τέρας: την απανθρωπότητα. Η πρόοδος είναι μια βολική ασθένεια. Απόψε ο raoul_penman μ΄ένα διαστημικό άρμα κόκκινης ταχύτητας θυμάται το ψάξε (ξεχνώντας τό βρές) και σαν θάλασσα κλέβει απόλυτα και επιδέξια την ανήξερη γη. Στο πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά με ανθρώπους ολόγυρα δίχως παρατάξεις που φωνάζουν «όχι άλλο χαρτονόμισμα». Στο δεύτερο: το σύνταγμα της ηδονής• εκεί  όπου επιτέλους η οποιαδήποτε ανθρώπινη κίνηση είναι αυτή που επιθυμεί η αμμουδιά. Στο τρίτο: ένα ποίημα σταθερού φωτός περιβάλλεται από σύννεφα που μοιάζουν ελέφαντες/αυτό δεν του δίνει ούτε ευτυχία ούτε δυστυχία/εν μέσω των αιτίων/ των απολυτρώσεων/ των αναστάσεων/φέρνει τη ψυχή στη μύτη για να νοιώσει τις μυρωδιές του ποτέ και του πάντα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/))

 

«ήταν πέναλτυ κύριε Πάνο;»

Φύλλα από φύκια φύλλα από αρμυρίκια φύλλα ευκαλύπτου που

παίρνουν το ριγμένο εραστή από πίσω φύλλα της καρδιάς που

 αναπολεί και κλαίει φύλλα της καρδιάς όταν ερωτικό χέρι τη

χαϊδεύει φύλλα μιας αποτυχημένης ζωής που τίποτα πια δεν

τη βολεύει φύλλα μιας επιτυχημένης ζωής που τη βλέπουν και

γελούν οι ξένοι φύλλα ριγμένα απ΄το μαϊστρο το μεσημέρι που

τώρα ξαπλωμένα στα χαλίκια τα νανουρίζει το βραδινό αγέρι.

Ευτυχισμένα φύλλα που όπως πεθαίνουν έτσι ο καθένας θα ήθελε

 να πεθάνει.

(ΘΩΜΑς ΓΚόΡΠΑς, Στάσεις στο μέλλον, περνάει ο στρατός, τα θεάματα)

(aπόψε λίγο μετά τις 21: 00 σε πείσμα της ρυμοτομίας που παγιδεύει στη γεωμετρία της χιλιάδες βήματα, σε πείσμα αυτών που εμπορεύονται τη νύχτα και τους καρπούς της, o raoul_Pemnan δίχως επαγγέλματα και δίχως βίτσια, δίχως στραπάτσα και αλαλούμ αγάπες δίχως κολλημένα μπρίκια και κολλημένα φτερά σιγοκρέμεται στοχαστικός και αφθαρτίζεται. Ταξινομεί τα κυπαρίσσια της βροχής και χωρίς δυσκολία γκρεμίζει τους οικισμούς των δισταγμών. Γίνεται άμμος αριθμός επιφώνημα κι μ΄ένα ξόρκι κάνει φου σβήνoντας πάσα νοσταλγία και πάσα ρουφιανιά e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ )