Μακάρια η γυναίκα που τα χείλη της τα έσκασε το κρύο,
γιατί αυτή θα μας πει πώς γεννιέται το φιλί.
Μακάριος ο άντρας που δουλεύει στα ναυπηγεία,
γιατί αυτός θα μας κληροδοτήσει τις θάλασσες,
γιατί αυτός θα μας πει παραμύθια για τις τρικυμίες.
Μακάρια αυτή που δεν κουβαλάει βαλίτσες,
γιατί αυτή θα μας κρατήσει απ’ το χέρι.
Μακάριος αυτός που έπεσε γιατί σκόνταψε σε μια πέτρα,
αυτή που σκουπίζει τα δάκρυά της μέσα στο πλήθος,
αυτός που έκοψε ένα δάχτυλο στη μηχανή,
γιατί αυτές θα μας φέρουν νερό και κρασί.
Μακάριος ο φούρναρης, μακάρια η μαγείρισσα,
γιατί αυτές θα ταΐσουν τα παιδιά μας.
Μακάρια η μοδίστρα, μακάρια η ράφτρα
γιατί αυτές θα ζεστάνουν τα κορμιά μας.
Μακάρια η κλέφτρα, μακάριος ο ληστής,
γιατί αυτές θα μοιράσουν δίκαια τον χρόνο.
Μακάρια η γυναίκα που κάνει ορθογραφικά λάθη,
γιατί αυτή θα επινοήσει τη νέα γραμματική.
Μακάρια η ποιήτρια που διαβάζει Καίσαρα Βαλιέχο,
γιατί αυτή θα γράψει ανθρωπινά ποιήματα.
Κοίτα με, σκόνταψα ξανά ανάμεσα σε ανθρώπους,
έστυψα τις γροθιές μου στο θάνατο ενός εργάτη.
[Απόσπασμα από το πρώτο βιβλίο του Γιάζρα Χαλίντ «Γκρόζνι», εκδόσεις Υποκείμενο - Κυκλοφορία νούμερο τρία. http://ypokeimeno.com/ ] Η ποίηση έχει διαλέξει στρατόπεδο_
(a)πόψε ο κόσμος του Raoul _Penman βράζει κάτω από τα πόδια του πάνω σε Re: think τσιμέντα. Διακρίνουμε σ' αυτά: την πυρκαγιά στο δάσος, το σπασμό των δέντρων όταν μεμιάς ανθίζουν ή οτιδήποτε άλλο αξίζει να λέγεται ποίηση. Aρκεί να φανταστείς ένα παιδί που ακόμη δεν πνίγηκε – και που όταν κοιτάζει ψηλά «στη φυλακή/ την πρώτη του Όρθρου» έχει κάτι να δει. Όλο το κόλπο εδώ είναι ακριβώς «να μεταχειρίζεσαι τις σκιές σάν κάτι στερεό» . Σ’ αυτήν την ασαφή αναταραχή, σ΄αυτήν τη μερική επαναφορά, σαν μπόρα ξαφνική από σημεία στίξης τα γραμμάρια του χρόνου σωριάζονται στο πάτωμα σε κόκκους για να σχηματίσουν στο τέλος μια φανταστική επιφάνεια, όπως στο Pac-Μan: απ΄όπου όποιος εξωθείται στο χείλος βγαίνει στα νώτα όσων τoν εξωθούν.
(E)πανάληψη εκπομπής χωρίς ημερομηνία -αλλά με εποχή, λίγο μετά τις 21:oo e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ Νιώθεις τυχερός;
