[μεταξύ μας θεέ μου // μεταξύ μας όλα]

Στη σφαίρα του Πραγματικού εκδηλώνονται τρία μόνο υγιή συναισθήματα, αγάπη, θυμός, πένθος.
Περισσότερο επιστάτης σε ένα θρησκευτικό κειμήλιο παρά μέλος μιας ζωντανής κοινότητας, δεν ήταν ποτέ στη φύση της εργασίας του Raoul_Penman να ραβδίζει την Αλήθεια με το ραβδί της απόδειξης. Tο σκοτάδι δεν κατανοεί το φως - ίσως και το αντίθετο. Όπως και να' χει σπουδαστή των θραυσμάτων, άστα να παλεύουν, aπόψε γύρω στις 21: oo έχουμε τις δικές μας μάχες να δώσουμε. Ραντεβού e΄δω: http://www.metadeftero.gr/. λίγο πριν το θαύμα με αυτό που κλαίει μέσα μας: -Θάνατε πήδα, θα σε πιάσω_





 

«Nuit Debout»

Τοπία προσμονής αντιληπτά ως προαύλια. Διακρίνουμε σ' αυτά: την πυρκαγιά στο δάσος, το σπασμό των δέντρων όταν μεμιάς ανθίζουν ή οτιδήποτε άλλο αξίζει να λέγεται ποίηση. Ό,τι φτιάξαμε, φτιάξαμε ως εδώ με τα ψίχουλα της γνώσης• μπορούμε τώρα να κάτσουμε πίσω απ΄το τζάμι και να κοιτάμε πού τσιμπολογάνε το σχέδιο τα πετεινά του ουρανού. Σε προσομοιώσεις πληρότητας ή στή γύρη των αληθινών λουλουδιων; Με μας ή με τους άλλους; Απόψε λίγο μετά τις 21:oo ο raoul_penman αντί φόβο παίζei χαρα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

 

[Το πεύκο που συνάντησα προχτές μ΄αναγνώρισε σήμερα]

Tώρα γράφω πουλιά.

Δεν τα βλέπω να έρχονται, δεν τα διαλέγω,

ξαφνικά βρίσκονται εκεί, είναι αυτό,

ένα σμήνος από λέξεις

μία

προς

μία

στα σύρματα της σελίδας,

τιτιβίζοντας, τσιμπώντας, βροχή φτερών

κι εγώ χωρίς ψωμί να τους δώσω, μονάχα

αφήνοντας τα να έρθουν. Ίσως

αυτό να είναι ένα δέντρο

ή ίσως

ο έρωτας.   

(από τη σύνθλιψη των σταγόνων του Julio Cortazar σε μετάφραση του Βασίλη Λαλιώτη, εκδόσεις http://www.bibliotheque.gr/)

(0) Raoul_Penman έχει δει, στ΄αλήθεια έχει δει το χιόνι, τα άστρα, τα βελούδινα βήματα της ομίχλης. Έχει αγγίξει, στ΄αλήθεια έχει αγγίξει, το πιάτο, το ψωμί, το πρόσωπο αυτής της γυναίκας που τόσο αγαπάει. Έχει ζήσει, σαν ένα χτύπημα στο μέτωπο, τη στιγμή, το λαχάνιασμα, την πτώση, τη φυγή, αργόσυρτα, ευτυχισμένος. Τώρα γράφει πουλιά και βρίσκει ανάμεσα στα χείλη του μια χούφτα από αλάτι. Ποίηση γυμνή λίγο μετά τις 21: oo e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ ))

 

 

[Táctica y estrategia]

Η τακτική μου είναι
να σε κοιτάζω
να σε μαθαίνω πως είσαι
να σε θέλω όπως είσαι

η τακτική μου είναι
να σου μιλώ
και να σ΄ακούω
να χτίζω με λέξεις
ένα γεφύρι ακατάλυτο

η τακτική μου είναι
να μένω στη μνήμη σου
δεν ξέρω πως, ούτε ξέρω
με ποια δικαιολογία
αλλά να μένω εκεί

η τακτική μου είναι
να είμαι ειλικρινής
και να ξέρω ότι είσαι ειλικρινής
κι ότι δεν πουλάμε ο ένας στον άλλο
πραγματικότητες εικονικές
έτσι ώστε ανάμεσα μας
να μην υπάρχει αυλαία
ούτε άβυσσοι

η στρατηγική μου είναι
απ΄την άλλη
πιό βαθιά και πιο
απλή

η στρατηγική μου είναι
μια συνηθισμένη μέρα
δεν ξέρω πως, ούτε ξέρω
με τι πρόσχημα
τελικά να με χρειάζεσαι

του Mario Benedetti από τη συλλογή "Poemas de Otros"

 

[Ο μύθος, η ανάγωγη φύση της αλήθειας ή μήπως τόξο που τρέμει τραβηγμένο; Aπόψε, με τους δείκτες να είναι σχεδόν στο μηδέν, λίγο μετά τις 21:00 o raoul _penman επιδίδεται  γι΄άλλη μια φορά στη μαντική ρωτώντας «Ποιό βέλος πετάει παντοτινά;» Και απαντά: «Τό βέλος που καρφώθηκε στο στόχο». Όχι παίζουμε!

 Μόνο το φάντασμα ξέρει πόσα οφείλει η στέγη στη σκάλα_ e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ ]

:[θραύσμα // ανείπωτο]

Να είμαστε το θρόισμα των φύλλων.
Να είμαστε του ουρανού το χρώμα.
Όρθιοι,
φτωχοί,
των ανοιχτών δρόμων
τρελλοί θαμώνες.
Το ανοιχτό στοίχημα
εμείς οι ίδιοι.
Η ασεβής χειρονομία
στις εικόνες
της επίπλαστης ευτυχίας.
Να είμαστε του αδυνάτου φορείς,
να είμαστε το μέσο,
να είμαστε ο σκοπός.
Να φτύσουμε τις καταξιώσεις
και τη σπουδή του τίποτα.

Δεν παύουμε να μαγειρεύουμε
κόσμε του ταχυφαγείου!

[Σήμερα. Παρασκευή. 21:00.  Γαλάζιοι Άγγελοι. Τα άλογα σου κλάινε, τα άλογα σου πεθαίνουν από έλλειψη ανέμου.Απομένει ένα ακόμη τετράγωνο Ουρανού – Πλούτωνα, με τον Κρόνο παράλληλο με Πλούτωνα και το Δία παράλληλο με Ουρανό που Και θα αστράψει Και θα βροντήξει. Που Και θα βρέξει Και θα κατεβάσει ...Ποια τάξη –ποιο έργο δηλαδή – μπορούμε να ανακαλύψουμε και να επιβάλουμε απόψε στο Κουτσό;  Αυτή η τάξη θα θύμιζε τον ορισμό του Λέβερκυν για κάποιο μουσικό έργο του: "Μια νύχτα που δεν φαίνεται εξαιτίας των αστραπών».. Κι ωστόσο, ο raoul_penman, αντίθετα στο πνεύμα των ημερών, θα ευχηθεί για ένα στίχο που θα του επέτρεπε να διακρίνει «τα μάτια του χάους πίσω από το πέπλο της τάξης», ένα τελετουργικό πανικό, ένα κερί αναμμένο και απ΄τις δύο άκρες. Συντονίσου e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

[Το να θυμάσαι μείον τη μνήμη: νά τ΄είναι ο έρωτας]

   Το ξενύχτι
είναι ένα παιδί που χασκογελάει με τη βλακεία.
Είναι
ο μέγας δυνάστης-
περίεργος φίλος.
Είναι το βασίλειο της αντίφασης.
Γάτα αυτάρεσκα αυτοσυγκεντρωμένη.
Είναι άσκηση
ψυχραιμίας και διάλυσης
πεδίο μάχης
λύσσα
ένταση
σιωπή.
όλοι οι θόρυβοι του κόσμου.

   Τα γράμματα σου,
καλύτερα,
ο γραφικός σου χαρακτήρας
παίζει το ρόλο
της φωτογραφίας.
Καλύτερα,
γεννάει ό,τι
καμιά φωτογραφία
Ποτέ και Πουθενά
δε θα γεννήσει.
Όλες τις στιγμές
και τα ταξίδια
και τις παραλείψεις.
Όλα ζωντανεύουν
ξεκάθαρα
χωρίς καμιά τεχνική βοήθεια
χωρίς κάτι έτοιμο.
Όπως έγιναν.

Ξενύχτησα
χαζεύοντας
τον γραφικό σου χαρακτήρα.

(τίτλος δανεισμένος από το καλοκαίρι σε σκληρό δίσκο του Ευγένιου Αρανίτση)

 

(Tο ποίημα μοιάζει με μιαν αντεστραμμένη στιγμή σιωπής, όταν το βλέμμα μένει έκθαμβο, ερωτευμένο, ερεθισμένο, απορημένο, συνεπώς λειψό: από τη θέα της σκηνής λείπει η καθησυχαστική ακρίβεια μιας βαθύτερης, μιας απόλυτης γνώσης. Απόψε λίγο μετά τις 21:00 η ματιά του raoul_Penman τραντάζεται αποσπώντας μια εικόνα αινιγματική, που την επεξεργάζεται στη συνέχεια για να της εξασφαλίσει ένα λόγο ύπαρξης, δηλαδή μια μεταφορά: κάποια σημασία. Η σημασία ωστόσο είναι, και πάλι αδύνατη. Δυνατή είναι μόνο η μουσική του ερωτήματος. Λοιπόν; Εκεί που η τάξη αδυνατεί, έρχεται ο μύθος _ε΄δώ: http://www.metadeftero.gr/)




 

“Έφυγε η Συρία, έφυγε”

Έφυγε η Συρία έφυγε• έσιαξε το φουστάνι της κι έφυγε.

Οι στρατιώτες της Χεσμπολάχ έμειναν χωρίς γη κάτω απ΄τα πόδια τους,

και οι Αμερικανοί στρατιώτες έμειναν χωρίς γη κάτω απ΄τα πόδια τους,΄

Οι Ιρανοί στρατιώτες, αυτοί κι αν έχασαν τη γη κάτω απ΄τα πόδια τους!

Έμεινε ο Μπασάρ Αλ  Άσαντ χωρίς χώρα να κυβερνήσει,

Τα ρωσικά βομβαρδιστικά χωρίς ουρανό να πετάξουν.

Κι έμειναν όλοι να κοιτούν με απορία τη μαυρη τρύπα στον χάρτη.

Γιατί έφυγε η Συρία, έφυγε•

Και κανείς δεν ξέρει προς τα πού τράβηξε.

 (απόσπασμα από το ποίημα “Έφυγε η Συρία, έφυγε” του Jazra Khaleed, Τεφλόν, τχ. 14)

Παρασκευή. Ο κόσμος γέρνει λιγάκι σήμερα-οι τίτλοι των εφημερίδων, τα κτίρια, τα σύνορα, ακόμα και  ο θαλάσσιος ορίζοντας  που ο raoul _penman αγναντεύει, προσπαθώντας να σηκώσει τον αριστερό του ώμο, προσπαθώντας να ανατρέψει τον πόνο του. Με το απόγευμα στο κρόταφο απόψε λίγο μετά τις 21: 00, είναι σα να προβάρεται κάτι. Ενάντια στον κυρίαρχο λόγο που επιστρατεύει ευφημισμούς όπως «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις», «χτυπήματα ακριβείας» και «παράπλευρες απώλειες» ο Raoul καθισμένος οκλαδόν σε μια πλατεία προφητεύει ανέμους για πενήντα μέρες φυτεύοντας τρομπέτες στην πόλη σα να ΄ταν φαρμακεία. Και κάπως έτσι διασταυρώνονται καιρός και μόλις e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/